Een camion
ging
met claxon
plots volop in de freinen
‘t scheelde niet veel
dus zijn remspoor
is maar net langer dan ‘t mijne

als het gemis

groter wordt dan wat er was

wordt het tijd om wat er wél is

te vieren met een glas

Die mannen die enkel bij mooi, zomers weer per fiets de afstand tussen heem en werkplek overbruggen: ik snap ze wel. In de winter is het koud, en soms nat. Ik werk dan ook liever van thuis uit.

Waarom ze dan op een racefiets zitten, snap ik ook. Vaak trainen ze immers voor de ritten die ze in het weekend met hun kameraden afleggen. Want ze willen op die paar zomermaanden toch minstens een paar duizend kilometer per jaar afleggen. Dat doe ik ook, maar meer gespreid. Dus dat snap ik. En ze treden dan even in het zadelspoor van hun epo-helden. Snap ik best.

En dat ze dat dan bij voorkeur in een strak wielrennerspakje doen: logisch, waarom zou ik dat niet snappen? Het is luchtiger, en je weegt minder zonder zware kleren. Die ze dan in een rugzakje meezeulen. Maar kom: ik snap ‘t hoor. Hun helden met hun kleine motortjes in hun fietskader doen dat ook.

Elk mens, ik ook, snapt dat ze geen onderbroek dragen op de fiets. Die broekjes zijn comfortabel voorzien van een sponsje, en anders zou dat schuren op plaatsen waar geen mens geschuur wil ervaren. Tuurlijk, dat spreekt.

Maar waarom ze soms per sé voor een doorschijnende witte broek kiezen: dat snap ik niet!!! Zelfs door een zonnebril doet die ongeharste spaarpotgleuf verdomd pijn aan de ogen!

De mandenvlechter was op zijn tenen getrapt

door het nieuwe hulpje dat hij had aangeworven

die gebruikte wis en waarachtig te veel brute kracht

en de mand was nu verkorven

Wie alle vlecht-termen vindt, krijgt een virtueel applausje.

Wie vandaag rondfietst met een muts

is toch meer kwijt dan haar kluts?

Oh, en blijkbaar minstens één pedaal:

het meisje droeg ook nog een sjaal.

En haar handschoenen waren ‘t bewijs

dat ze méér mist dan één vijs.

Zelf was ik eerder mijn noorden kwijt

door het diepe decolleté van die meid.

Een mankement van de Zachte Wetenschappen, niet het enige en niet het grootste, is dat er zo weinig gestreefd wordt naar meetbaarheid. Een Periodiek Systeem Der Gemoedstoestanden lijkt me een mooie aanzet. Emoties en gevoelens krijgen dan een soortelijk gewicht, dat aangeeft in welke mate ze de gemoedstoestand van iemand verheffen dan wel neerhalen. Ik som er alvast enkele op; iemand moet de eerste stap zetten, nietwaar?

• het warme contentement wanneer je iets moois of stevigs bedenkt of schrijft of maakt. Soortelijk gewicht: +50
• de ontwortelende wanhoop als blijkt dat je helemaal niks voor iemand betekent hebt, terwijl je minstens iets dat neigde naar vriendschap veronderstelde. Soortelijk gewicht: -200
• de ontroerende en tegelijk hartverheffende huppel die je vanbinnen voelt als je oudste petekind je letterlijk in de armen springt, en je spontaan vertelt dat ze nog weet dat je bij haar thuis pannenkoeken kwam eten. Soortelijk gewicht: +408
• de woeste razernij en teleurstelling nadat je merkt dat iemand een hele tijd met je gevoelens heeft gespeeld en je heeft lopen bedriegen en misbruiken voor eigen profijt. Soortelijk gewicht: -350
• de diepgravende rust en warmte als je ziet hoe 4,3 kilo petekind op je borst rustig wordt van je lichaamswarmte en je hartslag, en dan merken dat jij daar minstens even veel genot en rust uit haalt. Soortelijk gewicht: +396
• de fierheid die je borst doet zwellen als je even achterom kijkt en opnieuw beseft dat 2 mensen (4 eigenlijk) je geschikt achten om peter te zijn van hun kind, en dat 3 mensen jou hebben uitgekozen om getuige te zijn bij hun huwelijk. Soortelijk gewicht: +300

Nu nog kleurtjes en symbolen bedenken voor een mooie tabel, en we zijn vertrokken. Geen dank!

Ik fietste, volkomen per abuis

Dwars door een eenzame regenworm  heen

Hij krijgt er kop noch staart aan

Maar hij is niet meer alleen.

Ik ben vergeten wat ik leerde

op die sluipschuttercursus waar ik ooit eens opdook.

Ik mik nog altijd op de verkeerde

en dan mis ik ze nog ook.

De vooruitgang is niet tegen te houden. Dus in plaats van op het blaadje kalkeerpapier over mijn scherm te zitten krassen, gebruik ik sinds enige tijd een printer om digitale teksten of prentjes op papier te krijgen wanneer nodig. Een gemak in huis, dat hoeft geen betoog.

Mijn exemplaar werkt naar behoren en verwachting, maar er is één luttel aspectje dat me stoort. Nou, storen is misschien een groot woord hier. Niet zoals een fikse doorn in de hiel dat kan, maar toch. Minstens éénmaal daags begint hij namelijk te communiceren met zijn fabrikant. En dat duurt! Wat heeft zo’n printer allemaal te vragen aan zijn fabrikant??

• Hallo, hier ben ik weer.
• Yup.
• Zijn er soms nieuwe letters toegevoegd aan het alfabet?
• Nope.
• Nieuwe leestekens misschien?
• Nope.
• Ah want ik had gelezen op Twitter dat er sprake was van een…
• (onderbreekt) Nope.
• Ok. (zucht) Nog nieuwe drivers die ik nodig heb?
• Nope. Werken de huidige misschien niet naar behoren?
• Jawel, jawel, ik dacht gewoon…
• Nog iets?
• Nieuwe papierafmetingen dan?
• Nope.
• Seg, weet ge wat hij gisteren weer heeft afgedrukt?
• Tot morgen.
• Eeuh… ja, tot morgen he. Oh nu ik aan je aan de lijn heb…
• *klik*

En dat allemaal op mijn kosten!

Terwijl ik van m’n kopje koffiewater slurp, neem ik de planning voor vandaag door. De nieuwsberichten melden weer onlusten in de laagste dekken. Met een grimas slik ik de laatste slok van het fletse koffiewater door, en verslik me bijna als m’n iPlant in mijn binnenoor de belangrijkste afspraken opsomt. Na al die tijd ben ik nog steeds niet gewend aan dat computertje in mijn hoofd. Ik was bij de laatsten die het implantaat bleven weigeren, maar president Jobs was onverbiddelijk: iedereen werd bij wet verplicht om een iPlant te hebben.

Ik merk op dat het binnen 10 dagen alweer Nuldag is. Niet te geloven dat het alweer 16 jaar geleden is dat we de Aarde hebben moeten achterlaten… Ongewild moet ik voor de tigste keer grinniken. Wie had maar kunnen vermoeden dat er tijdens de regeringsonderhandelingen in 2010 zoveel ego’s in 1 ruimte zouden zitten, dat de kritieke massa van hun feitelijke onvermogen zou leiden tot het ontstaan van een nieuw soort 0!? Alle binaire systemen ter wereld sloegen op hol, en heel het noordelijk halfrond stond in geen tijd in lichterlaaie.

16 jaar al onderweg, en nog maar 2 beschavingen ontdekt die president Jobs geschikt achtte als nieuwe afzetmarkt. Maar er is beterschap in zicht, nu de nieuwe diplomate @FortuneAndFame eindelijk alle bevoegdheden heeft gekregen om op eigen houtje alle sterrenstelsels die op de scanners opduiken te bezoeken.

Het heeft heel wat voeten in de… euh… aarde gehad eer we iemand konden vinden die geschikt was voor deze cruciale functie. Maandenlange voorselecties, intense fysieke tests en ettelijke lange gespreksrondes waren nodig, maar ik heb er vertrouwen in. Vooral haar antwoord op de vraag ‘Welk zijn de vijf belangrijkste plaatsen in je leven en waarom?’ hebben de doorslag gegeven.

Wat waren die plaatsen ook alweer? Oh ja: een veldje aan een kerkje in Italië, Parijs bij valavond, een Gents restaurant, een pleintje in Roeselare en, deze deed het hem: elke plaats, op iedere dag. Het was snel duidelijk dat @FortuneAndFame een rasechte ontdekker is, een avonturier die niets liever wil dan op eigen benen staan, om zichzelf zo te overstijgen en mensen te ontmoeten. Ik moet lachen als ik er aan terugdenk hoe ze haar antwoord was begonnen: ze wist eigenlijk niet goed wat te antwoorden. Waarop ze zes kantjes volpende!

@FortuneAndFame is uit het juiste hout gesneden voor deze missie: het bleek immers dat zij van alle kandidaten wel nostalgisch kan zijn, maar tegelijk het minst in het verleden leeft. Het hier en nu, of beter: het overal en nu tellen voor haar. Ze richt zich op de toekomst, misschien voelt ze zich wat ongemakkelijk bij het verleden. Maar zelfs al is ze mogelijk een beetje op de vlucht, ze doet dat dan wel door het leven bij de horens te grijpen!

Meer dan aan plaatsen, heeft ze een band met personen. Ze heeft een oprechte interesse in, een nieuwsgierigheid naar mensen. Niet die van de antropoloog, eerder die van een leerkracht, of van een salesman. Ze wil mensen snel kunnen peilen om in te schatten wie ze voor zich heeft. En net dat wordt haar sterkste troef bij het bezoeken van nieuwe volkeren die we ontdekken.

Dat, en natuurlijk het feit dat ze niet veel nodig heeft. De sonde waar ze mee zal reizen bulkt nu eenmaal niet uit van franjes en frullen. Zolang ze de juiste dingen in haar buurt heeft en een beetje gezelligheid, kan ze er een tijdje tegen.

Ik ben benieuwd waar ze ons zal brengen, het worden boeiende tijden.