Die dag, halfweg januari 2010, huppelde ik zoals gewoonlijk  dartel door Twitterland, en plots kreeg ik me daar toch een DM (google zelf even, n00b ) van @FortuneAndFame zeker! Ze had hier gelezen dat ik in vervlogen tijden brieven uitwisselde met pennevrienden, en ze vroeg zich blijkbaar af of ik geen zin had om dat terug op te pikken. Nu vind ik dingen terug oppikken bijna even leuk als brieven schrijven, dus ja, daar had ik wel zin in!

Maar er was méér. Het viel zelfs niet te vatten in 140 tekens, dus werden er mailadressen uitgewisseld en gingen er wat mails over en weer. En een meesterlijk plan ontvouwde zich, een sociaal experiment werd op poten gezet!

Het idee is even eenvoudig als leuk: @FortuneAndFame en ik gaan elkaar brieven schrijven, en in elke brief  vragen we 1 ding dat we willen weten over de ander. Aan de hand van de antwoorden proberen we malkander te vatten, ja: te analyseren zelfs. En dat smijten we online. De brieven zijn enkel voor onze ogen bestemd, maar jullie kunnen meevolgen hoe wij elkaar leren kennen. Mijn bedenkingen verschijnen hier, die van @FortuneAndFame vind je op http://leukebrieven.wordpress.com.

Er is één regel: elke vraag mag maar één keer gesteld worden! Als zij (voor zover je online ooit zeker kan zijn, meen ik al te weten dat hij een ‘zij’ is ) mij vraagt welke schoenmaat ik heb, mag ik haar die vraag nooit meer stellen. We zullen onze vragen dus goed moeten kiezen.

En als u me nu wilt excuseren: ik heb een brief te schrijven. Jeuj!

Voornemens en Savooi gaan samen als ajuin en Savooi: veel geblaas, maar weinig concreets… Hoewel ik van plan was om ’snel’ de vijf resterende Dingen te presenteren, zijn we meer dan een maand verder merkte ik net. Het was een drukke maand zullen we zeggen

Voor de lol, en omdat ik niet aan 10 geraak, zal ik 1 Ding vertellen dat niet waar is. Muha, de spanning is ondraaglijk! Gok gerust welk er volgens u niet klopt. Zus: zwijgen, gun de rest van de mensheid ook een kans

6. Mijn tempel van een lichaam wordt versierd door 1 kroeshaar. Er is uiteraard nét voldoende andere beharing voorzien, maar ik heb één echte kroeshaar. Op mijn borstkas. Zijn gezellen hangen er vrij stijl bij, maar hij is echt helemaal opgekruld. Solo-afro zeg maar. Voor alle dames die nu de victorie al ruiken en denken ‘Jama jama, dat heb ik toen toch niet gezien hoor!’: dat kan. Het ding groeit tot ie 5 keer rondgedraaid is, en dan valt het uit. Om enkele weken later terug op te duiken.

7. Ik ben bang van Brussel… Zodra ik uit de trein stap, voel ik me er ongemakkelijk. Moest mijn droomjob zich in de hoofdstad gaan afspelen, zelfs al is ze vetbetaald: ik laat ze schieten. Het feit dat ik ooit eens voor een stageplaats op gesprek mocht bij het te vroeg opgedoekte doch schitterende blad Teek, en toen verloren ben gelopen in Anderlecht, bij valavond, zal er vast voor iets tussenzitten. Want ik ben geen held.

8. Er zat vroeger een artiest slash mediafiguur in mij. Een doorgedreven kuur van hardnekkig zuipen en jarenlang VTM kijken hebben die gelukkig de nek omgewrongen. Als jonge snaak hielp ik mijn klas al naar de overwinning in de jeugdeditie van Cijfers & Letters. Toen ik iets ouder was, is een stukje poëzie van mij gepubliceerd nadat ik in één of andere wedstrijd goed gescoord had. En nog een beetje later heb ik een prijs gekregen van de stad Lier, voor mijn verdiensten op het toneelpodium. Helaas ben ik die prijs vergeten af te gaan halen.

9. De kleine teen aan mijn linkervoet heeft geen nagel. Geen kleintje, geen verharding zelfs… Het topje is wel vrijwel gevoelloos (ooit getest met een punaise ). Het valt gelukkig nauwelijks op, omdat mijn kleine tenen langs weerskanten wat naar buiten gedraaid zijn. En dom genoeg schaam ik me er voor. Een milde imperfectie, die me mateloos stoort. Ik geneer me niet om des zomers met sandalen rond te lopen (yep: lefgozer, dat wel), maar ik zorg er altijd voor dat ik een model koop waarin m’n kleine tenen niet te zien zijn.

10. Vroeger had ik een heleboel pennevrienden en -vriendinnen. Ik weet niet wat ik het leukst vond: brieven schrijven, of krijgen. Volgens mij heb ik al die brieven stuk voor stuk ook bewaard. Misschien dat ik daarom Twitter zo leuk vind, het zou nog leuker zijn moest dat ook met handgeschreven kattebelletjes werken.

Zo. Dat was wel leuk eigenlijk. En nu ga ik me eens afvragen of dit geen mooie laatste blogpost zou zijn.

Aanvulsel dat u allicht ook al niet ontgaan was: ik gebruik de laatste tijd irritant veel smileys, emoticons en hashtags. Verraadt waarschijnlijk een diepe angst om verkeerd begrepen te worden. Bij uitbreiding een absolute kuthekel aan conflict in eender welke vorm misschien zelfs… Zou het dan toch waar zijn dat de meeste Maatschappelijk Werkers hun studie beginnen in de hoop zichzelf te leren helpen. Zijn dit dan Ding 9 en 10 al? Shit doe ik het weer!

Het ergste aan stokjes, awards en syfilis is dat een mens zelf moet ontdekken dat hij of zij ze gekregen heeft. Ontdek je dat niet, dan let je dus niet goed op, en foei daarvoor! En ik kan zo moeilijk weigeren van er iets mee aan te vangen. Het leukste gedeelte is dan weer het doorgeven, wat een soort wraak en dus voldoening inhoudt. Ik kreeg het 10-Dingen-Stokje van Katrien, en ik vind het ook wel een goeie aanleiding om het bloggen terug op te nemen. Anderzijds was een stokje van haar eigenlijk ook de aanleiding om te beginnen bloggen, dus als ik er nu mee zou stoppen, zou de cirkel mooi rond zijn.

1. Ik ben een Open Boek voor wie mij in ‘t echt kent. Het wordt een uitdaging om Katrien dus iets te vertellen dat ze nog niet weet. Gaat ook niet lukken denk ik. Maar alleen bij mensen bij wie ik me op mijn gemak voel, durf ik alle maskers echt laten vallen. De meeste toch. En eens het zover is, ben ik best snel samen te vatten. Letterlijk: ik heb voor mijn 30e verjaardag van 2 dierbare vriendinnen een boek gekregen met 30 tips om Savooi te worden. En ze waren er allemaal boenk op. Ik denk graag dat er meer voor nodig is om me te klonen, maar zeker ben ik er niet van.
2. Pas op mijn 11 jaar heeft iemand me verteld dat een mens ook kan niezen met de mond open. Tot dat moment niesde ik dus met gesloten mond. Gelukkig had mijn grootmoeder me geleerd altijd een handje voor de mond en vooral neus te houden. Resultaat: steevast handje vol oester, en een heel gedoe om dat weer proper te krijgen. Ik weet nog exact wie me dat wanneer en waar verteld heeft: het was een oudere jongen van de fanfare waar ik toen bugel leerde spelen (is dit Ding Drie al?), en hoewel hij me eigenlijk uitlachte, ben ik hem nog steeds dankbaar voor die wijsheid.
3. Ik was nog ouder toen ik echt leerde fietsen, ik moet al in de middelbare school gezeten hebben. In de eerste helft van de lagere school trapte ik wel een eind weg op zo’n klein kinderfietsje, maar dan stond er ineens een Grote Fiets voor mijn neus, ter gelegenheid van het één of ander. Vééls te groot, en vooral: met buis… Ik herinner me nog heel vaag dat ik eens van het zadel geschoten ben, waarbij mijn nauwelijks ingedaalde testikels kennismaakten met het rood gelakte staal mijner tweewieler. Tot de dag van vandaag hangt één mijner kroonjuwelen iets lager dan de andere. En ik wijt dat aan dat ongeluk. Het heeft nog jaren geduurd voor ik echt wilde leren fietsen. M’n achterstand heb ik ondertussen weggewerkt: ik fiets dagelijks naar het werk (16 km enkele reis), ben vaak nog de enige die bezweet op feestjes aankomt etcetera. Het feit dat ik auto noch rijbewijs heb (wegens epilepticus zijnde, Ding 5 dus eigenlijk) speelt daar een rol in, maar ik verkies toch de fiets boven het onvoorspelbare en overbevolkte openbaar vervoer.
4. Veel langer dan de andere jongetjes in mijn klas, ben ik misdienaar geweest. Mijn gezicht klaarde op als meneer pastoor me kwam vragen om mee een huwelijksmis te dienen in het weekend. Ik was als jongeling nogal gelovig, en ik snap nog steeds niet waarom ik dat zo lang ben blijven doen: ik vond een mis immers veel mooier vanuit de kerk dan vanop mijn stoeltje achter het altaar. Misschien omdat ik slecht nee kan zeggen… (jawel, Ding 7!) Of misschien wou ik zelf wel priester worden? Lichte huivering hier nu, brrr… Toen mijn Roeping maar niet wou komen, heb ik beslist dat met de handen onder het laken slapen toch veel leuker was. Nu slinger ik soms heen en weer tussen pantheïsme en paganisme enerzijds, en volslagen atheïsme anderzijds. Op sommige dagen volstaat ‘42′ nu eenmaal niet als antwoord.
5. Ik kan heel goed haten. Iedereen heeft naar mijn oprechte mening recht op een lijstje van 3 namen, die hij ooit, als niemand het ziet, in een ravijn moet mogen duwen. Mijn lijstje ligt al een goeie 6 jaar vast. En ik wil dat eigenlijk niet, haten is je reinste tijdverspilling. Maar het houdt wel een aantal demonen gefocust.

Met deze eerste vijf Dingen en goed 700 woorden zult u het voorlopig moeten stellen, dat geeft u én mij een reden om hier snel nog eens terug te komen.

Hoor ik vanochtend op het nieuws dat het Atomium steeds meer op een ex van mij begint te lijken:

• de glans is er stilaan af
• iedereen kent wel iemand die er ooit op is geweest
• de meeste mensen vonden daar blijkbaar ook meer aan dan ik zelf
• en na het opkalefateren hangt 1 van de bollen scheef

Het is niet voor niets Flauwe Donderdag hier ten kantore!

Ik fietste over een slak
‘t viel echt niet te vermijden
er zei ergens iets krak
diep vanbinnen bij ons beiden

Tegenwoordig beleven zowel mijn kater als ik te weinig om hier serieuze dingen te posten…

Onderweg naar huis, des nachts, per fiets, langs een donker fietspad, zonder licht, met enige XL-pilskes in ietwat onmannelijke glazen, in de graskant een kat, voor mijn wiel een egel:

Mijn kater keek naar de kat
de kat keek naar de egel
ik reed de egel plat
en mijn kater was ontregeld.

Noot 1: het scheelde maar een haar, egel, kat en kater stellen het wel. Maar het had gekund!

Noot 2: ik fiets in het donker altijd mét licht, alleen op dat fietspad niet.

Mocht er in het verleden alsnog een teletijdmachine worden uitgevonden, dan hoop ik dat mijn 18-jarige Ik niet op bezoek komt. Hij zou met rode verf BURGERTRUT op mijn gevel spuiten denk ik. Met al dat verhuizen komt een mens vreemde lijstjes tegen. Deze Dingen wilde ik als jonge snaak verwezenlijkt zien voor ik het Vuur der Jonkheid kwijt zou raken…

1. Een nieuw manifest schrijven, waar Marx zelf trots op zou zijn
2. Een pand in Antwerpen kraken en de buurt reanimeren
3. Nooit ende nimmer in een 9-tot-5-kantoorjob verst(r)ikt geraken
4. Columns schrijven die de politieke zuilen zouden doen kraken
5. De hiphop-underground doen bruisen
6. Een handvol kinderen verwekken, liefst nog in een soort commune

Misschien moet ik toch maar een moto overwegen…

als kind wou ik graag dichter zijn
of journalist of schrijver
maar net als die hele kindertijd
was die droom ook geen blijver

Ooit kwam ik eens thuis van bivak
met een teek onderaan m’n zak.
Die arme teek kon ook niet weten
dat ie in m’n rugzak had gebeten.