364 dagen per jaar kan ik er perfect mee leven dat de volgende dag exact hetzelfde zal zijn als de vorige.
364 dagen per jaar draag ik fatsoen, ratio en hoffelijkheid hoog in het vaandel.
364 dagen per jaar fiets ik zonder problemen binnen de lijntjes.

Vandaag is die éne dag. Vandaag is het Beest in mij baas. In gedachten heb ik een strijdvlegel in de ene hand en een furieus brandende toorts in de andere. Alles mag kapot, ga maar een stapje opzij. Een flinterdun laagje beschaving kan nog net allerlei daden en woorden indammen waar ik spijt van zou krijgen. Vandaag heb ik een lijstje en als je denkt dat je er op staat: verzoek de goden dat we elkaar niet treffen op deze ene dag. Vandaag bijt ik.

Eindelijk werkt ze dan:

mijn machine die laat vergeten!

Waar ik ze gelaten heb

zou ik helaas niet meer weten.

Een camion
ging
met claxon
plots volop in de freinen
‘t scheelde niet veel
dus zijn remspoor
is maar net langer dan ‘t mijne

als het gemis

groter wordt dan wat er was

wordt het tijd om wat er wél is

te vieren met een glas

Die mannen die enkel bij mooi, zomers weer per fiets de afstand tussen heem en werkplek overbruggen: ik snap ze wel. In de winter is het koud, en soms nat. Ik werk dan ook liever van thuis uit.

Waarom ze dan op een racefiets zitten, snap ik ook. Vaak trainen ze immers voor de ritten die ze in het weekend met hun kameraden afleggen. Want ze willen op die paar zomermaanden toch minstens een paar duizend kilometer per jaar afleggen. Dat doe ik ook, maar meer gespreid. Dus dat snap ik. En ze treden dan even in het zadelspoor van hun epo-helden. Snap ik best.

En dat ze dat dan bij voorkeur in een strak wielrennerspakje doen: logisch, waarom zou ik dat niet snappen? Het is luchtiger, en je weegt minder zonder zware kleren. Die ze dan in een rugzakje meezeulen. Maar kom: ik snap ‘t hoor. Hun helden met hun kleine motortjes in hun fietskader doen dat ook.

Elk mens, ik ook, snapt dat ze geen onderbroek dragen op de fiets. Die broekjes zijn comfortabel voorzien van een sponsje, en anders zou dat schuren op plaatsen waar geen mens geschuur wil ervaren. Tuurlijk, dat spreekt.

Maar waarom ze soms per sé voor een doorschijnende witte broek kiezen: dat snap ik niet!!! Zelfs door een zonnebril doet die ongeharste spaarpotgleuf verdomd pijn aan de ogen!

De mandenvlechter was op zijn tenen getrapt

door het nieuwe hulpje dat hij had aangeworven

die gebruikte wis en waarachtig te veel brute kracht

en de mand was nu verkorven

Wie alle vlecht-termen vindt, krijgt een virtueel applausje.

Wie vandaag rondfietst met een muts

is toch meer kwijt dan haar kluts?

Oh, en blijkbaar minstens één pedaal:

het meisje droeg ook nog een sjaal.

En haar handschoenen waren ‘t bewijs

dat ze méér mist dan één vijs.

Zelf was ik eerder mijn noorden kwijt

door het diepe decolleté van die meid.

Een mankement van de Zachte Wetenschappen, niet het enige en niet het grootste, is dat er zo weinig gestreefd wordt naar meetbaarheid. Een Periodiek Systeem Der Gemoedstoestanden lijkt me een mooie aanzet. Emoties en gevoelens krijgen dan een soortelijk gewicht, dat aangeeft in welke mate ze de gemoedstoestand van iemand verheffen dan wel neerhalen. Ik som er alvast enkele op; iemand moet de eerste stap zetten, nietwaar?

• het warme contentement wanneer je iets moois of stevigs bedenkt of schrijft of maakt. Soortelijk gewicht: +50
• de ontwortelende wanhoop als blijkt dat je helemaal niks voor iemand betekent hebt, terwijl je minstens iets dat neigde naar vriendschap veronderstelde. Soortelijk gewicht: -200
• de ontroerende en tegelijk hartverheffende huppel die je vanbinnen voelt als je oudste petekind je letterlijk in de armen springt, en je spontaan vertelt dat ze nog weet dat je bij haar thuis pannenkoeken kwam eten. Soortelijk gewicht: +408
• de woeste razernij en teleurstelling nadat je merkt dat iemand een hele tijd met je gevoelens heeft gespeeld en je heeft lopen bedriegen en misbruiken voor eigen profijt. Soortelijk gewicht: -350
• de diepgravende rust en warmte als je ziet hoe 4,3 kilo petekind op je borst rustig wordt van je lichaamswarmte en je hartslag, en dan merken dat jij daar minstens even veel genot en rust uit haalt. Soortelijk gewicht: +396
• de fierheid die je borst doet zwellen als je even achterom kijkt en opnieuw beseft dat 2 mensen (4 eigenlijk) je geschikt achten om peter te zijn van hun kind, en dat 3 mensen jou hebben uitgekozen om getuige te zijn bij hun huwelijk. Soortelijk gewicht: +300

Nu nog kleurtjes en symbolen bedenken voor een mooie tabel, en we zijn vertrokken. Geen dank!

Ik fietste, volkomen per abuis

Dwars door een eenzame regenworm  heen

Hij krijgt er kop noch staart aan

Maar hij is niet meer alleen.

Ik ben vergeten wat ik leerde

op die sluipschuttercursus waar ik ooit eens opdook.

Ik mik nog altijd op de verkeerde

en dan mis ik ze nog ook.