Categoriearchief: poesie

Onkruid wieden

Voorovergebogen werkte ik me in het zweet
en ontblootte onwetend de aanzet van mijn spleet.
De nieuwe buurman kon dat blijkbaar wel pruimen:
toen ik iets later over de heg keek, stond hij blozend te duimen.

Noot: enige overeenkomst met personen of gebeurtenissen berust louter op toeval.

Zelfde rek, half uur later

Mijn wasrek werd er moe van
Van dat balanceren op mijn terras

Geholpen door de wind
vleide het zich neer, recht in een plas.

Die handdoeken zijn niet droog meer
Dus dat is dikke pech.

Al mag ik ook niet klagen
Die plas is  nu wel weg.

Rek

Mijn wasrek mist een pootje
’t Is werk’lijk geen gezicht

Maar de was, die zal wel drogen
En het weegt nu lekker licht

Adventskolder

Waar de sterre toen stille bleef staan
Knalde een andere er BOENK tegenaan
Sindsdien is ’t heelal in volmaakt evenwicht
En heeft elke ster dus een rood achterlicht

Ik hoor u al denken: “Ja, pff, zal wel zijn!”
Maar niemand weet beter, en da’s best wel fijn.
Want wie heeft er ooit al, op de poep na van Lien
Ooit eens een ster echt langs achter gezien?

Rijmplek

ondanks de speklaag aan mijn kont
was het maar frisjes in de ochtendstond
mijn zadel, bevroren, was helemaal wit
daarom tintelt het nu nog als ik zit

de brug was glad, dus heel gedwee
fietste ik behoedzaam naar benee
want hoe mooi ook het landschap, winters en puur
ik had geen zin in sneeuwballen op m’n stuur

Ohaiqu!

het graan wuift me toe
maar ik herken het graan niet
ik steek mijn tong uit

Bij nacht en ontij haalt mijn kater dus zulke gedrochten boven uit mijn oude poëtisch werk… Tsss! Leve Maas en Moor!

Goe voor de patatten.

Mijn jeansbroek is best comfi, en zit me wonderwel.
Maar na fietsen in een stortbui zit ze té dicht op mijn vel…

Om maar te zeggen dat ik me met zo’n plakbroek echt niet kan concentreren op mijn werk, en zelfs terug begin te bloggen!

Is dit nu zo’n ‘kanaalrat‘? In de laatste 17 minuten heeft de binnenplaats hier 4 keer blank gestaan én was de lucht 3 keer herlderblauw en zonnegeel.