Auteursarchief: Savooi

Lap

Met stip aanbevolen voor een Dzoef van de Week:

  • de mens die ooit hardop gezegd heeft: hé, laten we witte strepen als afbakening van fietspaden vervangen door buitenmaatse punaises! Het is voor n i e m a n d dan nog duidelijk waar het fietspad begint en de rijweg ophoudt, maar het staat zo leuk.
  • de mens of mensen die de Turnhoutsebaan in Antwerpen hertekend heeft/hebben een paar jaar terug. Godmiljaar toch!
  • weggebruikers die aan hun gedrag te oordelen stevige argumenten hebben gevonden om het belang van verkeerslichten, oversteekplaatsen en enkelrichtingsborden flink te minimaliseren

Stoppen met roken, ik vind dat het makkelijker zou moeten zijn…

Goe voor de patatten.

Mijn jeansbroek is best comfi, en zit me wonderwel.
Maar na fietsen in een stortbui zit ze té dicht op mijn vel…

Om maar te zeggen dat ik me met zo’n plakbroek echt niet kan concentreren op mijn werk, en zelfs terug begin te bloggen!

Is dit nu zo’n ‘kanaalrat‘? In de laatste 17 minuten heeft de binnenplaats hier 4 keer blank gestaan én was de lucht 3 keer herlderblauw en zonnegeel.

Afschaffen

Dingen die ik met enige aandrang zou willen geschrapt zien:

  • brommers die geen geluid maken, en je als een ninja op een te smal fietspad voorbijsteken. Of ze gaan terug duidelijk hoorbaar brom-lawaai maken, of we veranderen hun naam in fluisters. Steeds minder 16-jarigen in spé zullen aan hun ouders een fluister vragen voor hun verjaardag.
  • het moment waarop je je herinnert waarom die kater al heel de ochtend in de binnenkant van je oor loopt te grinniken. Leve vergetelheid!
  • en het feit dat ik blijkbaar steevast mijn derde puntje vergeet…

Mijn kater is een klootzak en tegelijk een warme vriend. Zoals het hoort me dunkt.

Dope

Vandaag was ik uitgenodigd op een prachtig doopfeest van de jongste telg van een erg goede vriend. In onze eigenste, heel mooie kerk waar ik vroeger als misdienaar nog menig uur op de pastoor zijn rug heb zitten zien. Zelf ben ik iets minder gelovig dan toen (een understatement van het formaat ‘De onderhandelingen over de staatshervorming lopen niet van een leien dakje’), maar het was fijn om te merken dat ik wel nog steeds fan ben van die kerk, het gebouw dus.

Al gauw viel het me op dat er nog iets is dat niet veranderd is in al die jaren… Mensen waarvan ik zeker weet dat ze een voor het oor aangenaam gesprek kunnen voeren, inclusief intonatie en timbre, beginnen spontaan compleet toonloos te praten als er een stuk tekst samen wordt opgezegd of voorgelezen. De ouders hadden hun best gedaan om mooie teksten te verzamelen om dit aloude ritueel op te luisteren, en ik ga er van uit dat de aanwezigen uit vrije wil naar onze dorpskern waren afgezakt, en toch klonk het telkens alsof er onder dwang een heel saai stuk encyclopedie diende gedeclameerd te worden. Een beetje een domper op de toch feestelijke ceremonie.

Ik was dus benieuwd geworden of er regels of afspraken bestaan over de manier waarop kerkbezoekers een tekst dienen uit te spreken. Helaas: niks over gevonden eigenlijk. Zou dit gewoon ontstaan zijn uit onze oude Vlaams-Katholieke roots, waar opvallen of uit de band springen niet echt aangemoedigd werd?

M’n speurtocht heeft wel een paar andere regels opgeleverd, die ik als afvallige af-vallende best verrassend vind en wou delen (qua tweede start voor savooistomp kan dit tellen dacht ik zo 😉 ):

  • gezegende hosties moeten bewaard worden in het tabernakel (wist ik al), dat brandveilig en inbraakvrij moet zijn
  • hosties zijn niet ‘reglementair’ als ze glutenvrij zijn (de technische term is ‘ongeldige materie‘). Gelovigen met glutenallergie (coeliakie) kunnen dus eigenlijk nooit ter communie gaan. Sterker nog: coeliakie is een wijdingsbeletsel, mensen met die allergie mogen geen priester worden.
  • …net zoals mensen met epilepsie. Ik kan dus niet alleen geen rijbewijs halen, ik mag ook geen priester worden!
  • En volgens nog steeds geldende richtlijnen moet de stola (band stof die de priester rond de nek draagt) eigenlijk ónder de kazuifel gedragen worden. In de praktijk zag ik het meestal andersom.

Zo, als dat niet interessant was…

Amateur

Een kenner ben ik niet, op geen enkel vlak. Maar ik beschouw mezelf wel als een amateur of liefhebber: iemand die weet wanneer hem/haar iets bevalt. Ik weet welke vrouwen ik niet uit mijn bed stamp, ik weet welke liederen me kunnen beroeren, en ik weet welk bier ik lekker vind.

Maar een mens kan bijleren! Vanavond heb ik voor het eerst, in zeer fijn gezelschap, voor het eerst in mijn schrale leven een Westvleteren Acht geproefd. En ik ben bij deze liefhebber van Westvleteren! Man man man! Vanaf de eerst slok borrelde in mijn toen nog nuchtere kop omhoog: dit is mijn Bier. . . Nooit eerder heb ik bier geproefd dat ik van de eerste slok lekker vond, altijd is er een korte periode van kennismaking of gewenning nodig om een bier te appreciëren. Maar nu… Ik durf echt zeggen dat dit het lekkerste bier is dat ik ooit heb gedronken.

Hoewel ik meen dat een oordeel van de New York Times me in het algemeen aan mijn reet kan roesten, vraag ik me wél af in hoeverre ik niet bevooroordeeld was door de stempel “Lekkerste Bier ter Wereld” die de Westvleteren al meermaals gekregen heeft? Waren mijn verwachtingen niet zodanig hoog dat ik niet anders kon dan dit lekker vinden? Misschien kleurde de hele mystiek rond het brouwsel mijn ervaring wel? Ik zal het nooit zeker weten.

Een wetenschapper ben ik ook nooit geweest, maar ik kan empirisch vaststellen dat:

  • dit glas bier me enorm gesmaakt heeft
  • en dat ik nu eindelijk alle Trappisten gedronken heb

En dat volstaat om me tot ver morgenmiddag te doen smilen!

Krokodili

Hoe grappig kan een zondag op het net beginnen?! Op deredactie.be:

Ishtar adopteert Servische krokodil.
…
“Omdat de kolossali krokodili een belangrijke rol speelt in ons liedje, leek het ons een leuk idee om de krokodil van de zoo van Belgrado te adopteren.”
…
Ishtar heeft ook een bedrag geschonken waarmee de zoo 3 maanden eten voor Julissi (jawel: de krok moet voortaan zo door het leven. Savooi)  kan betalen.

Nu is mijn kennis van de verteringscyclus der krokodil, laat staan der kolossali krokodili, eerder beperkt, maar ik kan me niet van de indruk ontdoen dat zo’n beest het wel een maand of 3 uitzingt op een handvol geiten. De analogie met het songfestival zelf is op zich al grappig…

Dit kan weer een bron van inspiratie zijn voor de Belgische muziekscene om zich deze zomer ge-engageerd op te stellen! Clement Peerens kan een schenking doen, in Aldi-bons bijvoorbeeld, aan een opvangtehuis voor verlaten kermisvrouwen? Ingeborg en Stef Bos kunnen de mensen steunen in Gent-Brugge en Tongeren wier huizen ondergelopen zijn door de wind en de regen. En misschien wordt Dana Winner wel meter van een rust- en verzorgingstehuis voor vissers op leeftijd. Ik blijf het zeggen: het wordt een mooie zomer!

Weet er iemand overigens waarom Olympische atleten zich wél horen uit te spreken over de houding van China t.o.v. Tibet, maar waarom geen enkele liedjesboer op het Songfestival gevraagd wordt naar zijn mening over Israël?