Auteursarchief: Savooi

Tijd?

Heb ik eens een dag verlof, neem ik me eens voor om allerlei Nuttige Dingen te doen, en wat kom ik tegen op mijn pad? World of Goo! Een heel erg knap, leuk en grappig spel, dat plotsklaps nagenoeg mijn hele dag blijkt te hebben opgeslokt. Ik zou het kunnen beschrijven, maar dan rest er me minder tijd om het te spelen, dus: filmpje!

Gouden ei

Vanavond de laatste aflevering van dit seizoen van “De Pfaffs” gezien. Ik zal ze missen potjandorie, ik kan weinig programma’s bedenken, op Willy’s en Marjetten na dan, die mijn zondagavond zo kunnen opfleuren. Het meest opvallende aan dit seizoen was de doorgedreven product placement. Op de meest gekke momenten ontspon er zich een dialoog omtrent het correct gebruik van een niet zo heel erg bekend merk stijfsel. De clipjes vlak voor en na het programma volstonden blijkbaar niet, er bleek geld genoeg op tafel te zijn gelegd om deze voor de verhaallijn absoluut onbelangrijke momenten toch de montage te laten overleven.

En dat is geniaal! Waarom stoppen bij het dragen van hemden met logo’s op de kraag, als er zoveel meer mogelijkheden zijn?! Ik heb dan ook besloten om onmetelijk rijk te worden door mijn lichaam te laten sponsoren. Er resten mij niet zo heel veel jaren voor de tempel die mijn lijf nu nog is, begint te veranderen in een kapel die nood heeft aan monumentenzorg. Dus ik dien het ijzer te smeden zolang het nog minder heet is dan ikzelf! En ik zal dit idee combineren met mijn voornemen sinds jaren om ooit een tattoo te nemen. 2 vliegen, 1 klap, und so weiter.

Ik begin met een afbeelding van een streepjescode in mijn nek, met daaronder de boodschap: ‘Ten minste houdbaar tot: zie onderkant zak’. En onderaan m’n scrotum komt dan te lezen ‘dankzij Humo staat hier geen andere onzin’. Desgewenst kan er een, weliswaar bescheiden, illustratie van Jos het Debiele Ei of Reetman naast komen, dat hangt af van het ontwerp van Jeroom en van de prijs die Sanoma Magazines wenst te betalen. En mits een zeer flinke vergoeding, mag er op de rechterkant van mijn prethaak een tattoo met ‘Zo lekker dat je alles vergeet’. Ik vermoed immers dat Philadelphia en ikzelf ongeveer op het zelfde doelpubliek mikken.

Rond m’n navel zet ik een grote letter Q, en daarrond de aangepaste slogan van m’n favoriete junkfoodjoint: ‘Z’n vet laat u nooit meer los’. Op mijn linkerslaap mag het logo met ‘Intel-ligence inside’, en als dat moet dan fluit ik het bijhorende deuntje zelfs als mensen er naar informeren. En een tong-tattoo is schijnbaar nogal pijnlijk, maar het lijkt me wel cool om ‘Freedom of speech’ er op te hebben staan. 

Lijf genoeg, de rest laat ik dus bepalen door de markt van vraag ende aanbod. Maar mijn kont verkoop ik het duurst, daar wil ik liefst een eigen ontwerp op. Ik wil op mijn beide gatskaken een grote hoofdletter L. Als ik dan ooit es naar een sauna ga, kan ik nerd-gewijs mijn appreciatie uitdrukken voor een mopje bijvoorbeeld. Ik zet dan een stap voorwaarts, buk me voorover, en kijk! ‘L o L’

Hiaaaaargh

Kater,

Ja het was verstandig om naar huis te fietsen, onnozelaar! Een uitnodiging om te blijven logeren zodat gij die ellendig lange weg naar huis niet moest fietsen, terwijl ge al naast de fiets in kwestie stond te waggelen, is niet per definitie een uitnodiging voor een stomende nacht. Volgende keer blijft ge thuis, ambetanterik!

Over het tweede punt ben ik wél hard aan het nadenken. Er komt wel iets uit de bus!

Van die links wist ik er nog maar 2, dus bedankt daarvoor. En die zure appeljenever was ik eerlijk gezegd ook kwijtgespeeld… Maar die iPhone was ik niet vergeten!

Als je me nodig hebt, ik ben een plugin aan het zoeken die er voor zorgt dat er ’s nachts niets meer in de stomp kan gegooid worden. Desnoods schrijf ik er zelf 1.

Savooi

Enquète

Savooi,

Twee vragen die je jezelf morgen moet stellen als je nuchter bent:

  1. Was het werkelijk zo verstandig, toen die oude vlam voorstelde om te blijven slapen, om te antwoorden: ‘Zolang mijn fiets niet zat is geraak ik wel thuis’?
  2. Hoe kan je je ex-collega’s gepast bedanken voor al die geweldige cadeautjes?

Ik bedank hen alvast van harte, ook voor de onvergetelijk leuke avond. En ik bedank de vogeltjes, om me de weg naar huis te wijzen. Tenslotte bedank ik S omdat ik met z’n iPhone heb mogen spelen. Jij gaat daar zooo’n spijt van hebben dat je dat niet meer weet! 😀

Oh ja, dit mag je verder ook niet vergeten:

  • link naar Jef Dunham doorsturen naar G
  • link naar menselijke tetris doorsturen naar N
  • link naar Filsh doorsturen naar M
  • je fiets staat in de gang
  • 21 november is het fuif met a moeder

Groetjes,
Je kater,
die genoten heeft van een Karmeliet, een Palm, een Caiparinha, een zure appeljenever, een pintje, een tauro, en 3 pintjes (voor het geval je dat morgen ook niet meer zou weten)

Good meuwning

Vandaag mocht ik in Luik op cursus. Indrukwekkend product, toffe lesgever, maar alles gebeurde in het Frans. En dat is mijn ding niet. Die mens deed zijn uiterste best, en ik ook, dus ik heb nagenoeg alles kunnen volgen. Maar ik ben het niet gewend om in het Frans les te volgen, en ik ben het nog minder gewend om Franstaligen Engels te horen spreken. En tegen half 5 tuutten mijn oren, en had ik het wel een beetje gehad. Dus ik besloot om de Engelse termen gelijk à la manière de Coltrui in mijn nota’s op te nemen. Zoals ik ze verstond.

Oh boy.

Een korte greep…

Als de gebruiker op een hutsepot een foute vuilnisemmer wil tonen, kan hij bij problemen mailen naar poepsnoep@******.be. De gevraagde gegevens worden bij een zot van schuim opgevraagd in de databank, en via een angst omgezet in hoofdletters waar nodig. In het woord van Zaïn kan dan een ton boetes toegevoegd worden.

Een verklarende woordenlijst misschien?

  • hutsepot = otspot = hotspot
  • een foute vuilnisemmer = un faux poubelle = infobubble
  • poepsnoep = suppo = support
  • zot van schuim = fol au mousse = follow mouse
  • een angst = un peur = upper
  • woord van Zaïn = mot de Zaïne = mode design
  • ton boetes = boette ton = button

Benieuwd of ik morgen mijn nota’s nog kan ontcijferen.

Trés petite

Coltrui heeft weer eens een punt als een versgeslepen potlood: weg met al die klakkeloos overgenomen vreemde woorden! Ik zal dan ook proberen zo correct mogelijk te vertellen hoe mijn nieuwe aanwinst me bevalt, een mini-laptop erg kleine schootrekenaar van dun Aldi.

Terwijl ik zit te loeren naar Goodfellas Goeiekerels, voel ik m’n mooie witte Akoya Mini E1210 nauwelijks op m’n schoot. Met z’n 10 inch duim scherm is ie net breed genoeg om comfortabel te werken. Alleen de hoogte is wat wennen, nu alle websites webstekken voorzien zijn op monsters van schermen. Er waren zelfs een paar dialoogvensters waarvan de OK-knop net onder de taakbalk viel. Details, die ruimschoots goedgemaakt worden door de snelheid van het bakje. Het toetsenbord werkt heel aangenaam, zelfs een punt krijg ik moeiteloos op het scherm, hoewel de knop niet veel breder is dan een balpen. Ik ben al blij dat ik zo lang getwijfeld heb tussen de EEE PC Persoonlijke Rekenaar (mooi, solide, werkpaardje) en de Aspire One Eén (groter toetsenbord), voor 369 euro heb ik een groter scherm, een grotere harde schijf en een verse XP-licentie formele toestemming om XP te gebruiken. Een ‘volwaardige’ schootrekenaar kost tegenwoordig niet heel veel meer (een Vostro van Dell Hoerr heb je al vanaf 399 euro las ik), maar dit machientje is licht en klein (de handleiding is bijna dikker dan het toestel), en erg zuinig. Als ik iets wil doen waarvoor ik niet mobiel hoef te zijn, pleur ik de desktop bureaubovenkant wel aan.

Een goed idee van Coltrui Bergpaskledingstuk, benieuwd of ik morgen alternatieven kan bedenken voor subversion, pointer en refactoring. 😉

Draadloos printen (III)

********NERD ALERT********

Een tijdje geleden heb ik hier wezen klagen dat de nieuwe printer op geen enkele manier draadloos te bereiken was. Een kleiner tijdje geleden heb ik uit nieuwsgierigheid Google Analytics gevraagd om de savooistomp wat in de gaatjes te houden. Op het eerste gezicht heeft het één evenmin met het ander te maken dan mosselen met een aansteker, maar wat blijkt: hier komen wel degelijk meer dan 4 mensen langs. Én: de meeste Googelaars komen hier na een zoekopdracht naar ‘draadloos printen’. Ik zou een gelukkiger mens zijn als ik wist dat deze brei hier iemand een stap vooruit heeft gebracht, dus ik deel graag met de gauwte een oplossing voor het printprobleem. We mogen er niet blind voor zijn: gans deze post is dus voor velen onder u van generlei nut. Nou, ‘velen’ is dan ook weer een groot woord 😀

De doorbraak kwam er toen ik noodgedwongen een nieuwe modem/router heb aangeschaft, meer bepaald een Netgear-toestel. Bij het configureren van het draadloze gedoe hier (meestal te bereiken via een adres als http://192.168.0.1, check de handleiding van uw roetter voor meer info) , merkte ik dat ik kon zien welke toestellen er zoal verbinding maakten met het netwerk. Voordien had ik al talloze keren geprobeerd de printer (HP C4380) via de in de handleiding omschreven procedure verbinding te laten maken met de WiFi. En elke keer werd mijn poging op het laatste moment onderbroken. Bij de verbonden toestellen zag ik de printer wel staan, vermeld als HP en dan nog zes cijfers of letters (laatste deel van het MAC-adres van de printer). In het menu kon ik onder ‘LAN IP Setup’ dan een IP-adres toewijzen aan de printer. Daarna was het een eitje: ik kon via de browser surfen naar de printer, en daar middels een mooie interface nog wat instellingen op punt zetten.

Als ik nu de printer draadloos wil toevoegen, kies ik voor een internet-printer, vul het IP-adres in en klaar. Zelfs onder Ubuntu werkte dit meteen (voor het instellen van de printer zelf is nog steeds een Windows-machine nodig als ik me niet vergis).  Ubuntu herkende de printer ook meteen, de juiste driver instellen was slechts een zaak van het juiste printermodel aanvinken.

Monkelen op maandag

Maandagen bevallen me zelden. Ongetwijfeld is dat wederzijds. Als een maandag dan wel toevallig leuk uitdraait, is dat dubbel plezier.

De straat waarin ik woon is met 3 andere straten verbonden via servitudewegjes die achter de tuinen doorlopen, plaatselijk gekend als ‘de gangeskes’.  Toen ik nog niet wist dat ik nooit zou worden wat ik toen wilde zijn, waren dat aarden paadjes, die we op tijd moesten mijden. Het was er ’s nachts namelijk pikkedonker, zoals dat hoorde. Tegenwoordig is het leeuwendeel betegeld, en aangenaam verlicht. Tenminste: tot voor kort.

Enige burgerzin is me niet vreemd, dus heb ik vrijdag via het geweldige e-loket van onze gemeentelijke webstek melding gemaakt van het defect. In vloeiende bewoordingen, dat spreekt: mijn kater heeft gedicteerd wat ik moest verzenden. Ik geef even die vrucht van mijn klavier mee, ik kan ze moeiteloos kopiëren uit de bevestigingsmail die ik gelijk na verzending mocht ontvangen:

Korte omschrijving plaats en probleem:
Verlichting laat het afweten.

MELDING:
De verlichting in de ‘gangetjes’ die in B. de ***straat, ***straat, het ***plein en ***straat met elkaar verbinden laat het regelmatig afweten.

Bondig en zonder leugens, zoals het formulier stipuleerde. Vandaag kreeg ik al een antwoord van de bevoegde diensten. Zonder disclaimer whatsoever, dus als ik me niet vergis mag ik daaruit vrij citeren:

Geachte,

Gelieve paalnummers te bezorgen teneinde het defect via de website van Eandis te kunnen doorgeven
Mvg

Enkele bedenkingen:

  • als ik had geweten dat ik meteen terechtkon bij Eandis, had ik dat wel gedaan
  • mooie nederlandse frase
  • en het gaat niet alleen om een hele rits palen, het is zoals gezegd pikkedonker aan die palen, want… inderdaad

Bon, een beleefd antwoord van mijnentwege:

Beste,

Dat zal dan pas voor komend weekend zijn, als ik thuis ben is het al donker en dan kan ik de paalnummers niet lezen, aangezien de verlichting niet werkt…

Ik hou u op de hoogte.

Vriendelijke groetjes,

Gelukkig bleek dit geen probleem te zijn, ik kreeg voorwaar spoedig een tegenbericht:

Geachte,

Zal vandaag onze toezichter langssturen om nrs. te noteren.
Zijn alle palen ?
Mvg

Niets op aan te merken, toch? 😀

Terwijl ik al redelijk tevreden was over het verloop van deze maandag, stond ik tijdens het wachten op mijn lasagne, de verpakking ervan eens uitgebreid te lezen. Een mens dient zijn rooktijd immers nuttig te besteden. En die bevatte tegenstrijdig te noemen aanwijzingen ende directies! De bovenkant suggereerde dat het bakje lekkers in 25 minuten beetgaar was, en de onderkant gaf de aandachtige lezer de raad om 5 minuten langer te wachten. Diezelfde onderkant bleek nog meer humor in petto te hebben: in België en Frankrijk dient dit product bewaard te worden bij 4°C, en in Nederland volstaat 5°C…

Alles welbeschouwd toch een maandag die me lang zal heugen!

Yup, mijn lat ligt steeds lager…

Liberation

Excuses passen net zomin op dit blog als mijn kont in een slip maat medium, maar toch: het voelt wat ongemakkelijk dat het hier al zolang stil is. Bescheiden poging dus om wat verse patatjes in de stomp te gooien, al is het weer mijn kater die de aanleiding geeft. Zeg niet dat ik het niet gezegd heb.

Het was ongelooflijk lang geleden dat ik op een vrijdagavond een absoluut totaal bevrijdende belevenis mocht ervaren. En u voelt hem al: vanavond was het prijs! Nooit eerder had ik me kunnen inbeelden hoe verlossend het kan zijn om met 649 al dan niet gelijkgestemde zielen, in een parochiezaal ten velde uit volle borst te brullen: ‘Waaaaaant deeeee weireld dieje go nor de kloewete’. Het lijkt een lange weg tussen het lichtrode oortjes krijgen tijdens het luisteren van de platen van Katastroof op mijn kamertje als 14-jarige, en het ongegeneerd meebrullen met ‘Dikke tetten’ en ‘Zuipe zuipe’ vandaag. Noem ze volks, noem ze zelfs plat voor mijn part, ze speelden de afgelopen 30 jaar wel mooi 20 albums vol. En die mannen kunnen een ferm stukske muziek spelen en zingen! Als bewijs daarvan de meerstemmige, a capella, licht aangepaste versie van ‘Het loze vissertje’. YouTube is uw vriend als uw nieuwsgierigheid geprikkeld zou zijn. Sommige van hun meer ernstige nummers zijn beenhard verankerd in mijn playlists (Vriendschap, Ontwaken, Het geloof,…).

Het voelt echt fijn, nog eens te kunnen vaststellen dat ik 2 keer op 1 dag zal gaan slapen. Ik kruip tevreden mijn bed in, nadat ik mijn kater nog een palmke heb uitgeschonken. Hopelijk houdt ie zich rustig, dan kan ik nog net lang genoeg zacht piekeren over het te korte afscheid eerder vanavond van enkele goede vriendinnen die morgen voor 35 dagen naar den Vreemde trekken. Als het meezit, kan ik zelfs nog even glimlachend terugdenken aan een paar knuffels van vandaag die me hebben doen tintelen. Niet op een ‘opwindende’ manier, maar als verstokt vrijgezel sinds lang is het steeds weer verbazend hoe lichamelijk contact me raakt. Misschien mis ik toch iets. Als laatste ga ik even zachtjes giechelen als ik terugdenk aan de oudleiding van een naburige chiro, die ik op het kerkplein een stevige donderpreek hoorde krijgen van een omhooggevallen chef van een té duur restaurant, omdat de onverlaat het had gewaagd tegen zijn pas vernieuwde gevel in arduin te zeiken. Ik overweeg m’n kater nog gauw even tot daar te sturen.