Hoewel het weer buiten in die mate aangenaam is dat ik eigenlijk in de tuin zou moeten klussen, voelde ik vanochtend een sterke drang tot weggooien in me opwellen. Dat overkomt me zo zelden, én mijn kamer heeft daar zo’n behoefte aan, dat mijn huisgenoten spontaan begonnen te jubelen toen ik hen vertelde van mijn voornemen voor vandaag.

Na anderhalf uur flink weggooien op mijn kamer, had ik het daar wel eventjes gehad. Toen het kenmerk ‘efficiëntie’ werd uitgedeeld stond ik niet achteraan in de rij, nee: ik stond buiten een sigaretje te roken. Anders gezegd: Savooi is even zeer efficiënt als de Sahara moerassig is. Er zijn dus heel wat frullen in de papierbak of vuilzak beland, maar de Rest ligt in hoopjes rond mijn bedstee. Zodadelijk dus nog terug een pad creëren, of straks op de zetel slapen. Om even iets anders om handen te hebben, besloot ik m’n harde schijf nog eens op te kuisen. De teller staat stilaan tegen het miljoen files, dus dat kan beter.

Wat een ontdekkingstocht!!! Er bevinden zich bestanden en mappen op mijn PC waarvan ik niet eens zou vermoeden dat ze op het web te vinden zijn. Een greep uit het aanbod:

• de tekst van alle sketches van Monty Python. Van alle sketches zeg ik u!
• de ringtone van Tony Soprano’s mobieltje
• de lyrics van de geweldige meidengroep Foeff
• geluidjes die hetzelfde geestesverruimende effect zouden hebben als bepaalde narcotica
• een versie van Monopoly met blote mevrouwen in plaats van straten

Van geen enkel mapje of bestand kan ik me herinneren ze ooit te hebben binnengehaald, laat staan waar! En daar kan ik niet tegen, dus ik kan ze ook niet weggooien… Het is wachten tot mijn schijf (én de backup) het beggeeft voor ik daar vanaf geraak.

Zou een kamer kunnen crashen?

Bericht aan de nieuwsredacties: ik ben niet bereikbaar vandaag. En dat is jammer voor u, gezien mijn meest recente wetenschappelijke project succesvol is afgerond. De achterliggende processen kan ik natuurlijk hier nog niet kenbaar maken, tenminste: niet tot mijn patentaanvraag is goedgekeurd.

Goed, genoeg gezeverd: niet lang geleden ben ik 30 geworden, maar de échte leeftijd van mijn lichaam ligt op dit moment zo’n 2,5 jaar lager! Dit wonderlijke effect kan bereikt worden door korte sprongen voorwaarts in de tijd, gecombineerd met intense geestelijke en lichamelijke oefeningsels.

Stap 1: de wekker loopt zoals gepland af om 7u30. Ik druk op de snooze-knop, knipper met mijn ogen en voorwaar: het is reeds 9u30! Een sprong van twee volle uren, terwijl er voor mij slechts enkele ogenblikken voorbij zijn gegaan. Pure winst!

Stap 2: het is nu zaak om zo snel mogelijk in één vloeiende beweging rechtop te gaan zitten. Terwijl mijn brein ronddraait als een tol, besef ik hoeveel werk ik zal moeten inhalen. En exact op dat moment moet men beginnen vloeken. Niet gewoon ‘potjandorie’, maar met miljaren ineens, alle denkbare religies beledigend.

Men weet dat het Optimale Punt bereikt is, als het zuiveringsproces zich plots in gang trekt. Alle mogelijke holten in het lichaam zijn zodanig geaffronteerd door het vloeken, dat ze hun inhoud loslaten. Een eerste indicatie kan een wind zijn, qua geluid en geur zo krachtig dat het vloeken spontaan stopt. Uiteraard meteen gevolgd door het besef dat dit slechts een voorbode is.

Tijdens de tergend trage afdaling van de trap, met de billen angstvallig dichtgeknepen, lijkt het dan alsof men een flink stuk van de pas gewonnen tijd verspeelt. Maar halfweg de trap en het toilet beslissen dan de andere holten om zich ook te laten gaan. En het is net dan, op het moment dat zeg maar een boer, een hoest en een nies zich aandienen, dat de geest in een zodanige staat van concentratie komt, dat de tijd weer lijkt stil te staan.

Door het regelmatig doorlopen van dit proces ben ik nu dus ongeveer 27 jaar oud.

Benieuwd of ze op het werk ook zo fier zullen zijn op mij.

Na iftar door een nat glinsterend Borgerhout fietsend heb ik beslist dat mijn volgende GSM een degelijk oog moet hebben. Ik ben echt even aan de kant gaan staan, bijna poëtisch mooi. Niet dat een foto dat beeld dan accuraat kan vastleggen, maar het had een leuk anker kunnen zijn om dat moment op te roepen.

En net niet helemaal natgeregend thuis van de fiets stappen, en glimlachend merken dat ik omringd word door een slak of 8. Ook mooi. Liefst van al wou ik blijven staan om te zien of ze kwaadaardige intenties hadden tegenover mijn persoon. Maar zo veel geduld blijkt een hongerige Savooi dan toch weer niet te kunnen opbrengen.

Met lichtrode wangen vastgesteld dat ik vaker achter de schermen van dit blogje zit om de boel up to date te houden dan om iets te schrijven. Bij deze neem ik me voor om daar iets aan te doen! On the other hand: ik ben dit jaar ook al een dozijn keer gestopt met roken. Dit voornemen is dus een beetje zoals de beurs op dit moment: ik zou er niet te veel geld op inzetten…

Wat heb ik vandaag zoal geleerd tot nu toe:

• Een huisspinnekop kan niet zwemmen. Zelfs zo’n zwarte knikker met horens niet. Echt niet.
• Zo’n Boule ziet er thuis niet meer uit zoals bij de bakker.
• Haast iedereen die ik niet ken heeft een iPhone. Of zo lijkt het toch.
• 2 parende vliegen een mep verkopen voelt niet als de heldendaad die ik er vooraf in zag.
• In plassen springen blijft plezant, maar de vreugde achteraf is snel bekoeld eens je volwassen genoeg blijkt om te denken aan degene die je broek zal mogen wassen.