Weer iets bijgeleerd: volgens de Wikipedia zijn dzeef, seef en kaloot synoniemen voor tjeef.
Hoewel ik te jong ben (jeej) om bewust de actualiteit gevolgd te hebben in het laatste Tjeventijdperk (of ik ben te laat het Nieuws of de Gazet interessant beginnen vinden), kan ik me ondertussen een heel goed idee vormen van wat de draagwijdte van de term inhoudt. Of valt de beslissing van Van Deurzen om cannabis terug te penaliseren daar niet onder? Misschien dan wel het achterlijke verbod in Temse op het programmeren van een voorstelling van Vitalski in het plaatselijke jeugdhuis?
Ik vraag me vooral af waarom ik de oppositie niet hoor… Benieuwd of de jeugdraad van Temse genoeg slagkracht heeft actie te ondernemen. Klein stukje uit het Jeugdwerkbeleidsplan 2008-2010, onderdeel “Gemeentelijk jeugdontmoetingscentrum De Nartist”:
Doelstelling:
Aan jongeren wordt de mogelijkheid gegeven om andere jongeren te ontmoeten in een sfeer waar ze zich thuis voelen en waar ze zelf (vrijblijvend) iets kunnen organiseren. Naast deze basisfunctie is ook ontspanning, (interne) vorming en geven van informatie belangrijk.
Niet dus… Een JWBP is goedgekeurd door de gemeente, en moet gevolgd worden: daar hangen Vlaamse centen aan vast. Een kerntaak van de jeugdraad is het opvolgen van het JWBP: doen zou ik zo zeggen!
Het gastenboek van De Nartist vaart er alvast wel bij.
Om de gemiddelde dag goed door te komen probeer ik nergens spijt van te hebben. En meestal lukt dat vrij aardig.
Maar nu heb ik verdekke _dik_ spijt dat ik ooit aan die avondlessen begonnen ben!! Heel de week al lijken de jaren ’90 dichterbij dan 10 jaar geleden: goeie muziek from back in the days op de jarige Brudio Stussel, vorige zondag de Top 90 van de 90’s, ’s nachts nog wat vertier op JimTV met heruitzendingen van de Super 50 (jawel, met onder meer de ‘nieuwe’ clip van Offspring, Self Esteem of zoiets), en op zaterdag… Excuseer, even kwijl van het klavier vegen. Op zaterdag 12 april, I love the 90’s feest in Hasselt. Zo’n SPIJT dat ik heb dat ik daar niet zal zijn!!! Als iemand nu even alle afleveringen van Rock Rapport (jawel, van toen nog Ka2 😀 ) wil heruitzenden, kom ik er misschien wel terug bovenop.
Het leven van een programmeur (in spé) kan hard zijn. En da’s ineens een handig bruggetje naar het nieuwbakken spreekwoord dat vandaag het licht zag in de pot Savooistomp:
Als de vrouw om aandacht vraagt via een blog, zit de programmeur binnenkort voor een lege trog.
Zo, dat is dan toch nog geblogd geraakt 😉
Bedenking na een kwartier: ik zit op 12 april bij Gorki in Vorselaar, ook fantastisch, dus ik mag niet klagen. Maar ik heb tOch spijt (en ik moest het spreekwoord toch vermeld krijgen).
Soms kom ik te laat op woorden. Véél te laat. Zoals nu: patrimonium! En vijf minuten geleden: café Latino! Allebei zo’n 4 uur te laat.
Ze waren goed van pas gekomen in een geanimeerd gesprek deze namiddag, op een onverwacht zonovergoten terrasje in de wijk Zurenborg. Ik heb verlof, maar ik fietste graag 2 keer 17 km ter gelegenheid van een afscheid en 2 verjaardagen. Erg lekker weer, de sfeer zat goed (hoewel de reden waarom we er met de collega’s zaten dus niet uitsluitend prettig was), en Savooi had zin in iets stevigs. Dat had ik verdiend volgens mezelf, na een week strompelen en streven om het eindwerk van grond te krijgen. En het is stevig geworden: een Grimbergen van ’t vat, een Caipirinha en een Mojito. Best of all: ik heb niks mogen betalen! Dubbel lekkerrrrrrrrrr.
De collega’s hebben allemaal partners en/of kinderen die hen nodig hebben, dus heel laat hebben we het niet gemaakt. Misschien maar goed ook: toen ik een derde mijns weegs had afgelegd, merkte ik dat het fietsen plots lastiger ging. Nog even geloerd of er niks tussen de spaken zat, tot de euri viel dat ik niet meer alleen op de fiets zat! Mijn vriend de kater was er ineens bij! Had ik een tandem gehad, we waren voorwaar een pak sneller thuis geweest.
We hebben eenmaal thuis nog wel wat afgelachen. Met reclamespotjes meer bepaald. Zo is er een actie van een bekend pretpark in de buurt van Parijs: verblijf voor kinderen tot 6 jaar gratis. Mijn kater zag zich al aanmelden met zijn 3 kinderen: ‘Goeiedag, mijn kinderen komen hier 5 jaar verblijven. ‘ Het Frans van mijn kater staat niet op punt, ’t was toch grappig. En onder een reclame van een of ander onontbeerlijk schoonheidsfrul, waarbij gemeld werd dat 85% van de Belgen positieve effecten ondervond van het frul, verscheen heel snel: proef uitgevoerd bij 41 personen. Tenminste volgens mijn kater, ik kan die kleine lettertjes zo snel niet lezen.
Zelf ben ik in slaap gevallen, maar mijn kater wist perfect te vertellen wat er allemaal gebeurd was in Familie. En toen wist ik ineens weer vanwaar ik die actrice kende die daarstraks voorbij het terras wandelde. Maar ook dat was dus te laat.
Alle koffiedebatten ten spijt vind ik Senseo eigenlijk best lekker. Behalve als ik me erin verslik! Senseo Regular met 2 T-light klontjes in de neus is akketuut…
Aanleiding van de hiklach was de eerste aflevering van het programma van Wim Helsen, dat ik opgenomen had omdat ik vorige vrijdag te gast mocht zijn op een fijn Sangria-Lentefeest. Volledig in de sfeer van mijn vakantiegevoel, had ik me met een omelet, een koppel bammekes en een tas Senseo (jawel: de Peter-tas!) genesteld voor de TV. Korte samenvatting van het format: Wim Helsen gaat in zijn programma 5 kamertjes binnen, waar mensen zitten die daar zelf voor gekozen hebben. TV-minnend Vlaanderen kan stemmen via de site wie een kamertje mag krijgen. Naar eigen zeggen gaat Wim Helsen onvoorbereid de kamertjes binnen, van 1 tot 5, en wisselt van gedachten over zijn ervaring met een tafelgast, deze keer de onvolprezen Sien Eggers.
Eerst en vooral: het is een zalig traag programma! Geen showtunes, geen prijzen te winnen, en een gesprek duurt tot Wim Helsen het beu is of tot het klaar is, enkel ‘opgejaagd’ door de tafelgast die de tijd in de gaten houdt. Een geweldig tempo, een verademing bijna! Achtereenvolgens klopte hij aan bij een kippenfan, een lach-yogi, een palliatieve zorgverlener, 3 levende standbeelden en iemand die een lied voor België had geschreven. Telkens schijnbaar een oprechte verrassing voor de gasten, voor Wim Helsen en voor de Kijker.
Enerzijds is het heerlijk lachen met Wim Helsen zelf. Ik heb geprobeerd te kijken alsof ik de presentator/gastheer niet kende, maar het blijft natuurlijk de Vriend van de Poëzie, de Wim Helsen die op het podium vertelt hoe hij soep aanbiedt aan dikke mevrouwen in bushokjes. Geen gezeik, en erg geestige kanttekeningen, replieken of samenvattingen. Toen hij het meisje Katinka onderbrak tijdens haar lied, dat zou gaan dienen om geld in te zamelen als België getroffen werd door een bomaanslag, zei hij: ‘Het is ontegensprekelijk een lied’ gevold door ‘en ik hoop dat het geen hit wordt’. BAM, koffie op de broek. Terug een poging om een slok te nemen, en toen lieten ze de kop van Katinka zien… Jawel: Senseo in de neus!
Want dat is het andere aspect dat dit programma voor mij zo geslaagd maakt: de reacties die van de gezichten spatten. Mensen op TV oprecht teleurgesteld of verschrikt zien kijken, zonder dat er verborgen camerawerk of net niet gewonnen keukens aan te pas komen: ik kan me niet herinneren wanneer ik dat voor het laatst gezien heb! Het gezicht van Wim Helsen in het kamertje met de lach-yoga-club: totale verbazing! En de geschminkte kop van het levend standbeeld toen Wim Helsen niet inging op zijn hinderlaag om hem te strikken als presentator van een ‘happening’ in Sint-Niklaas: goud waard, zonder meer.
Benieuwd dat Dwarskijker er van vindt… Ik ben alvast nog eens blij dat ik een videorecorder in huis heb. Dan kan ik op de pauzeknop drukken als ik wil drinken.
Heel soms zijn woensdagen voorwaar geweldig. In dit geval werd hij voorafgegaan door een dinsdagnacht waar tijdens een goed gesprek flessen (ik zeg: flesSEN) bubbels en wijn tot leeggoed werden gereduceerd, gevolgd door een fles (ik zeg: een FLES) whiskey. Grootste voordeel: ik hoef mijn stoofvlees-met-dobbele-palm niet alleen te staan bereiden! Mijn kater en ik lachen wat af samen! Onder andere om Brudio Stussel, waar Christophe Lambrecht een end weg raaskalt soms. Ik verdenk hem er van onder de indruk te zijn van de aanwezige Sofie Lemaire. De muziek is trouwens retegoed dezer dagen. En nachten trouwens, heb ik mogen vaststellen. Hij is zo goed dat ik er een beetje geil van word zelfs! Wat meteen een vraagstuk opwerpt: past een blogger zijn taalgebruik wel of niet aan als ie beseft dat zijn kleine zusje de weg naar de savooistomp gevonden heeft?? Blog-gewijs nog een rare ervaring, althans volgens mijn kater: op de radio ging het ineens over de wijvenblogs. Lilith kon live Steven Lemmens confronteren met zijn eerdere uitspraken, en ineens werd een lijn tussen de echte wereld en de blogosfeer overgestoken! Een stem en een blog horen nu in het geheugen van mijn kater bij elkaar! Raar.
Waar mijn kater minder mee kan lachen, is de fles chocolademelk die ik nu aan het leegtutteren ben, in de hoop hem (de kater) klein te krijgen. Niet zomaar chocolademelk, o nee: ze is “gevitamineerd”. Boom baby! Dat woord vindt hij dan weer wel grappig. Net als de melding van Firefox daarnet, na een update: u bent nu veiliger online. Nooit geweten dat ik voordien een bedreiging vormde voor de webwereld! Maar goed, ik ben dus veiliger, u hoeft niet meer bang te zijn van mij. Of correcter: minder bang! Waar we ook mee gelachen hebben, is de melding na de update van Spamfighter: Uw Spamfighter is nu opgedateerd. Echt zo hard gelachen, er kwam een dweil aan te pas.
Al die rare woordjes doen me wel beseffen dat ik maar beter met zorg de website van m’n eindwerk kan vullen. Hij zou mooi tweetalig moeten worden, maar hoe vertaal je iets als ‘interface’? Tussengezicht? En de ‘zakenlogica laag’ vind ik ook niet helemaal klinken.
En nu moet ik u laten. Mijn kater heeft me net gigantisch uitgelachen, omdat ik vergeten was mijn bril af te zetten toen ik de presspot opende, en terstond niks meer zag door mijn beslagen glazen. En hij heeft al 2 keer stiekem het keukenwekkertje uitgezet (ik weet zéker dat ik het op 7 minuten had ingesteld), waardoor het stoofvlees al even veel keer een beetje aangebrand is. Mijn kater is een vetzak, en ik ga hem nù castreren.
Vandaag in het Nieuwsch: badpakken ontwikkeld door de NASA laten zwemmers sneller door het water glijden. Helemaal helder leek de gebruiksaanwijzing niet te zijn: vanmiddag zorgde het badpak er nog voor dat je slechts een tiende van de weerstand ondervond, vanavond bleek dat het de weerstand met een tiende verminderde. Klein verschil, nee?
Ik was eerlijk gezegd wel verrast dat de NASA zich bezighield met badpakken. Wat mogen we nog verwachten qua vernieuwende producten uit verrassende hoek? Kaarsen van Marlboro? Ze hebben ervaring met dingen maken die moeten branden! Of kaas van Logitech? Ik kan me voorstellen dat zij meer dan voldoende testen uitvoeren op muizen. Een zwangerschapstest van de NMBS misschien? Knowhow genoeg wat betreft ‘over tijd zijn’.
