Maandelijks archief: september 2008

Kleine Jan

Wat heb ik vandaag zoal geleerd tot nu toe:

  • Een huisspinnekop kan niet zwemmen. Zelfs zo’n zwarte knikker met horens niet. Echt niet.
  • Zo’n Boule ziet er thuis niet meer uit zoals bij de bakker.
  • Haast iedereen die ik niet ken heeft een iPhone. Of zo lijkt het toch.
  • 2 parende vliegen een mep verkopen voelt niet als de heldendaad die ik er vooraf in zag.
  • In plassen springen blijft plezant, maar de vreugde achteraf is snel bekoeld eens je volwassen genoeg blijkt om te denken aan degene die je broek zal mogen wassen.

Countdown

Het Nieuws probeerde uitvoerig op een bevattelijke manier uit te leggen wat die deeltjesversneller nu allemaal doet. Op dat moment keek ik naar de onderkant van mijn computerscherm, en zag het ultieme aftellen beginnen: 10-09-08 7:06… Heel even versnelden de deeltjes in mijn brein (die in het Absolute Niets daar topsnelheden leken te bereiken) en deden me afvragen wat ik nog zou kunnen doen voor de teller op nul zou staan.

5…4…3…2…1… Volgens mij heb ik een kleine 700 Dingen gedacht die ik graag nog had gedaan. De belangrijkste conclusie: ik moet dringend meer doen zonder denken!

Half gewonnen

Als je een plekje op het kerkhof kan reserveren terwijl je nog gezond van lijf en leden bent, waarom zou een foetus zich dan niet kunnen inschrijven op een school? Goed gezien daar in Court-Saint-Etienne, er zijn nu al 5 embryo’s zeker van een zitje in de schoolbanken aldaar. En je kan tegenwoordig ook een lening aangaan die je kinderen nog zullen moeten afbetalen, dus we kunnen spreken van een trend.

En een savooi is niets zonder trends! Dus ik ga mijn petekind van 2,5 een abonnement op HUMO cadeau doen denk ik. Zou ik als frisse dertiger al een kamer kunnen bespreken in het rusthuis om de hoek? Misschien moet ik maandag maar eens langsgaan bij de makelaar, een pensioenplan opstellen voor mijn voorlopig nog ééncellig nageslacht.

On

Naar het schijnt is er voor alles een eerste keer. En vandaag heb ik voor het eerst zonder aanleiding mijn middenvinger opgestoken naar een automobilist. Ik ben best wel geschrokken van mezelf (dat is dan weer niet de eerste keer).

Op een goeie 2 km van m’n werk had ik het genoegen om aan een kruispunt een Hummer te passeren, zo’n hiphoptank waar den Amerikaan het Midden-Oosten probeert mee te cultiveren. En ik weet nog steeds niet waarom, maar ik heb heel ostentatief vanop m’n fiets mijn middenvinger gelanceerd naar die bestuurder. Gevolgd door zo heel nadrukkelijk achterom blijven kijken, om te controleren of hij me zeker wel had gezien.

Nu kan geen mens me er van overtuigen dat zo’n bak ook maar van enig nut is in België, en zal ik eerder neerzijgen dan toe te geven dat het niet alleen klootzakken zijn die met zo’n krel rondrijden, maar waarom deed ik zoiets belachelijk?? Het was niet alleen onbeleefd, onvolwassen en ronduit onnodig, het haalt ook niets uit en bovenal: ik doe zulke dingen niet!

Had ik nog een shot testosteron tegoed van mijn hypofyse? Ben ik bronstig? Word ik eindelijk iets meer eikel en iets minder watje? Komt het door Nirvana, Rage Against The Machine en consoorten die sinds gisteren terug op de iPod staan? Of is het gewoon een rare dag?

Van de weeromstuit ben ik gestopt aan het eerste krantenwinkeltje op mijn weg om een stuk chocolade en een krasbiljet te kopen. Het ene diende om de innerlijke Savooi te kalmeren, het andere om te testen of het inderdaad een bijzondere dag bleek te zijn. En kijk: 6 euri gewonnen!! Ok, het is nog geen maandelijkse smak geld, maar toch: dit moet dus wel een bijzondere dag zijn! Benieuwd naar wat er na de pauze nog komt!