Auteursarchief: Savooi

Rentree

Zo, daar ben ik weer. Na een té lange tijd met een kop die té vol zat heel erg concrete beslommeringen, terug tijd om dingen te doen ik graag doe. Vlot online vanuit m’n eigen stekje, en flink online zelfs: ik gok dat zelfs de buurdorpen hier een sterk signaal ontvangen van mijn Netgear-bakje.

Vandaag ben ik de vriendelijke Dames op het gemeentehuis gaan vertellen dat ik verhuisd ben. Ze deelden mijn enthousiasme niet echt, dus bij deze zijn zij niet uitgenodig op het Openingsgala hier ten Casa Savooi. Uit pure voorzienigheid was ik alvast pasfoto’s laten nemen voor mijn nieuwe identiteitskaart. Ik had nog zo’n kartonnen versie, die leesbaar was zonder SISkaarttoestel. Tenminste, tot de letters waren weggesleten in mijn portefeuille, door mijn kont met name. Even tussendoor vond ik het altijd jammer dat dat niet andersom kon: dat mijn identiteitskaart mijn kont beetje bij beetje afsleet dus… Bleek er een actie aan de gang te zijn bij de Dorpsfotograaf: 1 setje pasfoto’s van 4 kost 9 euro, en nu kon je er tijdelijk een extra setje van 4 bijkrijgen voor slechts 1 euro extra! Wow! Van een korting gesproken!! Helaas kon ik geen enkele bestaansreden bedenken voor de 3 foto’s van het eerste setje die ik niet zou achterlaten bij de Dames van het gemeentehuis, laat staan dat ik nog 4 foto’s meer zou willen laten rotten in een (overigens nieuwe) schuif. Gelukkig trad de fotograaf waarvan sprake me al bij nog voor ik iets gezegd had, erg praktisch. Leuke actie, maar ik zou ze liever bij de bakker bijvoorbeeld zien. “4 pistolets? Zeker meneer. Deze week krijgt u voor één euro extra er nog eens even veel pistolets bij. Interesse of niet echt nodig?” Laat maar komen, Grietje, dat worden dan mini-chowders op mijn Gala!

Feir

Het is makkelijk om te lachen met reacties van de gemeente op via het e-loket verstuurde grieven, dus als het goed is, zeggen we het ook. En graag zelfs.

Vorige donderdag merkte ik een flinke verzakking op van de klinkers in hetzelfde wegje waar eerder de lantaarnpalen stuk waren. En omdat daar nogal wat zachte weggebruikers passeren, waaronder veel schoolkids, en omdat iets ondernemen meer zinvol is dan janken, heb ik dit mankement nog eens gemeld via ons e-loket.

En kijkt! Dinsdagochtend zat er dit bericht in m’n mailbox:

Bericht in goede orde ontvangen en aan werkleider gesignaleerd voor verder nazicht.

Mijn oorspronkelijke melding was wel een keer of 4 doorgestuurd geweest voor de juiste persoon op de hoogte was, maar kom: een detail. Want vandaag, nog geen week later, bleek de verzakking al helemaal verdwenen! Zeer sterk werk, met dank dus aan mijn gemeente.

Les in nederigheid

Afgelopen vrijdag mocht ik bij één van m’n oudste en dierbaarste kameraden flessen jenever gaan opdrinken. Hij was die flessen beginnen verzamelen sinds we als 16-jarigen Antwerpen begonnen te ontdekken. Gelukkig betrof het van die minibar-flessen, want dat anderhalve decennium gisten liet zich niet onbetuigd.

Daardoor zat ik zaterdag dus opgezadeld met m’n kater. En hoewel hij zich best heeft weten te gedragen tijdens de 10 uur durende shopping trip voor de Grote Verhuis, liet hij zich daarna alsnog gelden. Maar ik heb eindelijk iets ontdekt om hem stil te krijgen!

M’n zus, m’n kater en ik zaten wat te zappen, tot m’n zusje een frans kanaal vasthield waarop een soort voetbalmatch werd uitgezonden. Ik zeg een soort van, want dit was een sport voor échte mannen. Op een groot veld met aan weerskanten hilarisch hoge doelpalen, bulderden 30 stieren rond. Het doel van het spel was een soort ei-vormige klomp leer te verplaatsen. In welke richting dat net moest gebeuren was niet meteen duidelijk, men gooide met de bal en met elkaar, men stampte tegen die bal en op elkaar enzovoort.

Mijn kater begon te gniffelen, tot hij wat beter begon op te letten. Het belangrijkste verschil met voetbal is namelijk dat je medespelers bij voetbal kwaad zijn als je de bal verliest, terwijl men dat hier net leuk lijkt te vinden! Als je de bal vasthoudt, proberen de tegenstanders je te vloeren. En als je de bal verliest, springen je medestanders boven op je kop. En toen moest mijn kater slikken, hij werd erg stil toen een knaap ineens bedolven werd onder dik 400 kilo dynamiet! En men doet er laaang niet zo flauw als op een voetbalveld!! Waar die skinny bastards zichzelf laten vallen en beginnen huilen, probeerde er hier een kerel met de bal vandoor te gaan. Een vent met een andere kleur van T-shirt keek even achteloos om, stak zijn arm uit, spande zijn biceps en BAM de mens met de bal liep met zijn bakkes tegen de betonnen spierkabels. Mensen lief, in de vertraagde herneming werd zijn gezicht vervormd tot een soort scheve ananas, dus ik dacht: hallo, ziekenbroeders? Maar nee! Hij stond recht, trok zijn neus terug in de oorspronkelijke positie en feliciteerde de andere met zijn daadkrachtig optreden.

En m’n kater boog stilletjes zijn hoofd toen duidelijk werd wie écht de moedigste man is op zo’n rugbyveld: de scheidsrechter. De man haalde het in z’n hoofd om met zijn vlaggetje te wapperen, en werd prompt bestormd door een viking, een highlander en een Maori, alle 3 van het soort dat Dzjengis Khan en Attilla de Hun beleefd zouden groeten. We verwachtten allebei dat zijn vrouw spoeding een moeilijk telefoontje zou krijgen, maar nee hoor. O nee! De kolossen drukten hun ongenoegen luidop en expressief uit, doch zonder hun fatsoen te verliezen. En de scheids bleef er onbewogen bij. En met de staart tussen z’n benen is m’n kater in zijn mandje gekropen.

Startsein

2009 kan wat mij betreft officieel in gang schieten: vandaag hadden we ons jaarlijkse familiefeest, traditiegetrouw een ijkpunt voor het jaar dat zich ontvouwt voor onze ogen. Het transport zat alvast wat complex in elkaar: ik ben meegereden met mijn mama en m’n zus, met de auto jawel. 5 dagen per week door die klotesneeuw ploeteren volstaat wat mij betreft (noem mij gerust plat). Vanavond ben ik dan met mama en een nonkel vertrokken. De nonkel wou halverwege uitstappen (tijdens het rijden!), maar we haalden heelhuids de Antwerpse binnenstad. Dan zijn we zonder nonkel verder gereden naar een kozijn, waar m’n zus terug is ingestapt. En tenslotte zijn we met mams, zus én kater thuis aanbeland.

En m’n kater heeft weer een dolle tijd beleefd! Terwijl ik me nog maar eens verwonderde over de moeilijker tijden waarin de generatie voor mij is moeten opgroeien, heeft m’n kater zich kolderiek druk gemaakt in de leegstaande opvangbedden bij het leger, terwijl menig thuisloze vreest met een vinger of wat minder wakker te worden de volgende ochtend. De ziedende en doelloze acties van het AEL en aanhangsels passeerden de revue, net als de debielen die de smog-maatregelen in vraag stellen (bij dit weer ooit al eens naast iemand gefietst met aanleg voor astma? wel?) en slimming en swaffelen. Kortom: een fantastisch geslaagd familiefeest weeral!

Ondertussen stel ik vast dat ik 2 totaal verkeerde CD’s gekocht heb als cadeautje, dat m’n kater z’n enige goede voornemen voor dit jaar al naar de verdoemmenis heeft geholpen (zijnde: geen nachtelijke smsjes meer sturen waar ik me morgen voor moet verontschuldigen), en dat deze blogpost u niks wezenlijks bijbrengt. Ach, het zal minstens toch een dagboekfragment zijn dat ik binnen een jaar of 25 kan teruglezen.

Indiana Savooi

Mijn stalen ros heeft me weer eens fier de borst doen zwellen vandaag! Of beter: het stalen ros van mijn moeder, mijn eigen trouwe fietsgezel kreeg een nieuwe ketting, trapas enzovoort. Ik zat een stuk lager tegen de grond dan op mijn eigen vélo, en ik vermoed dat ik vooral daardoor niet ben gevallen in de sneeuw. Ik heb even getwijfeld, maar was toch blij dat ik de fiets genomen had, hoe vaak krijg je hier de kans om door zulke landschappen te peddelen? Zo mooi! Jammer wel dat ik vooral m’n blik op het onzichtbare fietspad moest houden om niet in de gracht of de goot te belanden.

Nog jammerder was dat ik m’n Gorillapod niet durfde te gebruiken, het zou prachtige foto’s hebben opgeleverd!! Maar ik was bang dat m’n fototoestelletje zou bevriezen, als het al niet samen met mij tegen moeder Aarde zou smakken omdat ik op het schermpje in plaats van naar de baan zat te loeren.

Moest de Fietsersbond nog nét dat beetje machtiger zijn, of mocht iedereen ietsje meer vegen voor eigen deur: mannekens, ik had hier schone beelden kunnen plakken! Morgen ga ik toch een lift proberen te versieren, de terugweg was me al bijna te gevaarlijk eerlijk gezegd.