Auteursarchief: Savooi

Gène

Er mag een geldtransportwagen op m’n kop vallen als het niet waar is: ik heb net Paul D’Hoore, de fietsende goeroe wiens naam op CNN veel grappiger moet klinken, op het Eén-nieuws de volgende frase horen uiten: “1,5 miljard euro is nu niet zo enorm veel geld”. Het gezochte anderhalf miljard moet dienen om de solvabiliteit van Ethias terug op te krikken.

De rest van het bericht heb ik niet gehoord, deels omdat ik een beetje verbijsterd naar de lichtbak stond te gapen, deels omdat ik naar de VTM zapte. Waar ik dan weer mijn favoriete Barend live vanuit Reykjavik zag vertellen dat de Ijslanders nog wél gewoon hun spaargeld kunnen gaan opnemen bij Kaupting bank. Een chanceke waar een goeie 20.000 Belgen die verlekkerd waren op de eerste rekening met marges tegen de 5% niet direct op hoeven te rekenen. Ik ben er nu, bijna een uur later, nog steeds niet over uit wat me het meest waanzinnig overkwam: het feit dat een redactie het wel pittig schijnt te vinden om te melden dat Belgisch spaargeld wordt afgehaald in Ijsland, of de beslissing om Barend voor die melding naar het Noorden te sturen. Op de Internationale dag voor de uitroeiing van armoede. En de Dag van de Jeugdbeweging uiteraard, ik zou het nog vergeten begot.

Ik ben stilaan de lichtknop kwijt. Niet omdat mijn vetpotten buiten bereik zijn, en ook niet omdat ik de confituur van m’n boterham moet schrapen om m’n kinderen een lekkere lunch te gunnen. Om beiden ben ik dankbaar. Maar omdat het ontzettend lang geleden is dat ik op een week tijd uit zulke tegenstrijdige berichten moet besluiten dat onze welvaartstaat nu wel echt stilaan zélf de lichtknop kwijt is. De ene dag lees ik in een artikel een zeer aandoenlijk verhaal van een man die z’n hele familiekapitaal (800 000 knotsen) in aandelen had geïnvesteerd, en dat nu herleid zag tot een goeie 50 000 euro. Waarna ik niet anders kon denken dan ‘domme domme man’. En ook wel: schaam je maar snel een beetje, Paul D’Hoore en alle andere optimisten, die de afgelopen jaren de menschheid per sé wilden wijsmaken dat de beurs een spelletje is. Of een ander artikel dat medelijden probeerde te wekken met gezinnen die pas voor 75 000 euro op de beurs-schommel hadden zitten spelen, en nu waarschijnlijk hun huis moeten verkopen. Oi! Als je vijf-en-zeventig DUIZEND euro op overschot hebt om mee te gaan spelen, dan heb je weinig te klagen. En als je daar dan je toekomst mee in gevaar brengt, ben je gewoon slecht bezig. Ik vind het oprecht erg dat mensen zuurverdiende centen verliezen, maar als ik van de kerktoren spring, kan ik verwachten dat ik m’n beide poten breek, zelfs al is er een kans dat er net een open vrachtwagen vol matrassen komt langsgereden.

Ook deze week las ik en zag ik mooie reportages of artikels over vrijwilligers die steeds meer niet-meer-te-verkopen voedsel ophalen, om dat ’s avonds aan de Zoo in Antwerpen te verdelen onder steeds meer hongerige magen. Of hoor ik dat sociale woningen eigenlijk alleen zouden mogen toegekend worden aan mensen die werk hebben. Da’s hetzelfde als op de Spoedafdeling tegen iemand met een gebroken arm zeggen dat ie de pot plaaster zelf eerst met beide handen uit de kelder moet gaan halen?? En tenslotte leerde ik een organisatie kennen die dankzij bescheiden giften, micro-leningen uitschrijft over heel de wereld, om mensen terug op het goede spoor te zetten.

Nu ga ik afwassen, de juiste bronnen post ik later nog. Ik wou dit even wegschrijven, omdat ik zo onfatsoenlijk pissed ben op mezelf omdat ik tot daarnet aan het twijfelen was welke 2e laptop ik zou kopen.

Nijlhans

Net thuis afgezet door mijn kater, zeer tof van die pee. Ik had het grote geluk te mogen gaan dineren bij een geweldige gastheer en -vrouw, en ik herinner me niks van de terugtocht per fiets. Het moet dus wel mijn kater zijn geweest! Die is zich nu naast mij ferm druk aan het maken over het Dierenrijk… Vandaag ben ik namelijk met mijn zusje twee routes naar mijn nieuwe werkplek gaan testen, en we kwamen nogal wat beestjes tegen onderweg. En die blijken zich verbazend dom te gedragen volgens m’n kater!

De route barstte echt van de verrassingen. Ik wou 2 fietsroutes tegen elkaar afwegen, de eerste via de fietsknooppunten, de tweede was een gewoon alternatief voor de Grote Baan, die wegens 2 of 3 kruisende opritten der autostrada wat gevaarlijk is. De fietsknooppunten had ik uitgezet op een fietskaart, én vergeleken met een routeplanning op Fietsnet. Zéér indrukwekkend trouwens, erg de moeite: begin- en eindpunt aanklikken, en het Systeem zoekt een weg uit, die je kan afprinten, uitknippen en op de buis of het stuur van je fiets kan plakken.

De knooppuntroute leidde ons binnen de kortste keren langs de meest schilderachtige landschapjes. Wegjes waar je tsjokkende paarden en hun ruiters voorbijpeddelt, en af en toe een wei met Heilan Coos tegenkomt. Kortom: een fietsreis waar je spontaan trager van begint te trappen en begint bij te fluiten. Letterlijk, vraag het aan m’n zus. Twee nadeeltjes maken de route niet geschikt voor mijn woon-werkverkeer: het merendeel van de wegeltjes is niet of slecht verlicht, en er zitten een paar kilometers in over steenslagweg. Bij regen én bij droog weer zorgt dat dus voor rode spikkels en sporen op mijn nieuwe schoenen en stijlvolle broeken die kaderen in mijn nieuwe werkperoon. Jawel, Savooi gaat volop voor Saveaui vanaf maandag: hemdjes, min of meer deftige broeken, en voor het eerst in 2 decennia echt lederen schoeisel in plaats van skeetschoenen. Vans, Airwalks, Etnies, zelfs J&F: ik heb ze allemaal versleten. Tel dat samen met een net kapsel en een voortdurend geschoren smoelwerk, en de mensen die me kennen merken een aanzienlijk verschil. Vandaag heb ik me overigens voor het eerst gescheerd geschoren met scheerolie van de Body Shop. Een féést zeg ik u!! Ik heb al echte scheerzeep (voor de kwast) gebruikt, en scheerboter, maar dit is het echte werk. Het ruikt lekker, het scheert lekker, het voelt lekker. Als extra minpuntje zitten er 3 bruggen verstopt in de 12,5 km tot aan m’n werk, en dat is van het goede nét te veel. De andere route telt 2 bruggen, en is een volle kilometer korter, dus dat is voolopig de winnaar. Al zal ok ongetwijfeld op mooie dagen de lange route toch nemen, om goed gezind op het werk dan wel thuis aan te komen.

Maar die beestjes dus. De laatste tijd heb ik meer dan eens een vlucht ganzen zien overvliegen. En hoewel ik er van overtuigd ben dat die vriendjes van Nils Holgerson hun tocht naar het zuiden hebben aangevat, merkte mijn kater scherp op dat ze steeds in een andere richting vlogen. Nu gebiedt de eerlijkheid me te vertellen dat ik het richtingsgevoel heb van een dronken vleermuis, maar ik ben er relatief zeker van dat die (k)waakhonden-met-vleugels zelden richting zuiden vlogen. Mijn kater is nu op Wikipedia aan het uitzoeken of ze eerst lansgaan bij hun familie misschien vooraleer aan hun overwintering te beginnen? We hebben vandaag samen ook heel wat paarden gezien, op stap of in hun wei. De exemplaren die zich in een wei bevinden, stonden zonder uitzondering een beetje dwaas voor zich uit te staren. En elk paard dat mijn kater op de weg naar huis heeft gezien vannacht, stond te grazen?! Nu zou ik het zelf ook liever donker hebben om niet te zien dat ik een trog gras zit weg te knauwen, maar het lijkt me toch een beetje anders-dan-bedoeld?

Maar wat wou ik eigenlijk vertellen…? Oh ja: het menu! Om mijn overstap van sociale naar privé sector te vieren, werd ik vergast op een op z’n zachtst gezegd copieuze maaltijd. In die mate zelfs, dat we onderweg besloten om een tweede keer over te gaan op sorbet om het spijsverteringsstel wat op orde te brengen. En verder aten we:

  • flensjes gevuld met spekjes, champignons en spinazie
  • pompoensoep met gedroogde ham en room
  • een sorbet van kiwi en sinaasappel
  • zelfgesneden frietjes met het beste stoofvlees everrrr met Westmalle (trappist én trippel) en een geheim ingrediënt dat u nooit kan raden (letterlijk, ik zal nooit verklappen wat er in zat) en een gratin met tomaat, komkommer en courgette
  • nog een portie sorbet
  • en een pannenkoek met vanille-ijs, fruitcocktail en verse zoete slagroom

Om dit alles wat te laten schuiven richting uitgang bedienden we ons van schuimwijn vooraf, een fles lekkere rode wijn per manspersoon, en we rondden de avond af met een koele trippel van Westmalle. De verbazend krachtige winden van mijn kater doen me al kwijlend terugdenken aan het stoofvlees, waarmee ik _niet_ wens aan te geven dat de carbonades in kwestie een ietwat verdachte smaak hadden! Het geheime ingrediënt laat zich gelden, meer niet. Wie trouwens de gastheer in zijn of haar eigen keuken in gang wil zien: dat kan! Geef me een seintje, en ik breng u in contact met deze stiekeme chef die overweegt om zijn uitmuntende en verrassende kooktalent ten dienste te stellen van feestjes en partijen allerhande. Ik overweeg alvast om van zijn diensten gebruik te maken om indruk te maken op Haar.

Tijdens het typen van dit kant noch wal rakende stuk blog, heb ik twee maal het debuutalbum “Wat als” van Hannelore Bedert beluisterd. Jongens toch, wat een engelenstem!! Ik ben er zo blij mee, dat heeft echt gene naam. Het album is een mooi geheel, geen verzameling nummers zoals men tegenwoordig wel eens tegenkomt. Meerder nummers geven me kippenvel zoals ik op de Nekkanacht 2008 heb ervaren, toen ze met ‘Met uw ogen toe’ het Sportpaleis tot aan de nok deed rillen. Op de ghosttrack op ‘De hemel in het klad’ van Bart Peeters hoort u me trouwens fluiten als een dolle hond (maak ik mezelf wijs, er waren 2 dagen Nekkanacht en ik was maar op 1 ervan aanwezig…) na haar duet met ‘Zonder woorden’. Sommige tracks zorgen voor ongemakkelijk prikkende ogen, anderen voor een kleine glimlach. Luistermuziek van het betere soort dus, een grote aanvulling in het Alfabet der Nieuwe Kleinkunst (ook hierover snel meer). ‘Met uw ogen toe’ kende ik het best, ik heb dat nummer grijs gedraaid op haar MySpace, en ik was best verrast door de versie ervan die het album heeft gehaald. Ik miste heel erg de opening door de cello/viool (ik ken niks van strijken), en ik fronste mijn oogborstels toen ik de overdaad aan drums of percussiewerk opmerkte. En dat geldt voor het hele album: zelf had ik het wat rustiger verwacht, wat puurder piano en strijkers. Maar laat me het beschouwen als een zoektocht naar een eigen toon en de juiste producer. In elk geval: wat een pareltje zeg. Ik beschouw het als een heilige missie om de wereld mooier te maken voor mijn petekind, en ik heb alweer een kleine schat meer om na te laten aan mijn grote schat.

Smelt smelt

Lekker weer he? Ja die seizoenen, niet meer wat ze geweest zijn. Hmm nee.

De malaise op de beurs? Geen last van, mijn geld zit onder mijn matras, in een zwarte sok. Als ge me niet gelooft, moogt ge gerust eens…

Ik denk dat de deeltjesversneller terug is aangezet, mijnen tikker is net 2 versnellingen hoger gegaan?

Of een mopje! Maar de enige die ik kan onthouden is die van Miet Smet en de crash van Fortis.

Héél misschien kan ik haar net zoals vandaag helpen bij het binnenzetten van haar fiets!

Ik zie het al weer van een kilometer of 17 aankomen: ik ga morgen helemaal niks zeggen uiteindelijk tegen die leuke juffrouw die bij ons in het gebouw werkt. En ik ga ze dus nooit meer zien. Ja het is de allerlaatste dag dat ik er ben, en ja ik ben een platte mus, en ja… Misschien moet ik mijn kater maar meenemen naar het werk, en hem opdragen om te doen wat Inferis voorstelde: de deur van haar kantoor opengooien, ze van haar stoel tillen en plat op de bek zoenen. En dan als een held uit een slechte film m’n jas over mijn brede schouder zwieren, mijn fiets bestijgen en de ondergaande zon tegemoet rijden.

Koppie paste

Wahahaha, kom ik thuis van een rondje Kibbelingen smullen en rondedansjes doen met mijn Fantastische Petekind en haar Geweldige Broer, check ik nog even de Google Alerts voor ik aan de afwas begin, en wat komen we dan tegen op de site van het Belang van Limburg? Een artikel over de Gouden Ridder, een beloning voor een vrachtwagenchauffeur die al lang veilig rijdt (ongeveer), dat eindigt met:

NIET VOOR PUBLIKATIE: Meer informatie over Ridders van de Weg kunt u krijgen bij **** *********, Manager public relations van *** verzekeringen. Hij is bereikbaar op: +31-*********; Contact met de Gouden Ridder 2008 kunt leggen via zijn werkgever,*******, NV. Telefoonnummer: +32-*********. Belga is niet verantwoordelijk voor de inhoud van bovenstaande mededeling/. .

De sterretjes vervangen echte namen en telefoonnummers, die in het artikel wél gewoon te lezen zijn. De tijd van de jobstudenten is voorbij, men zal dit blind copy-pasten dan op een stagiair schuiven of zo? 😀 Benieuwd of de spelfout in ‘PUBLIKATIE’ gemaakt is bij Belga, of in het originele persbericht.

Shake that ass

Eerder had ik al eens verteld over mijn fietscamera-experiment. Meer uitleg volgt nog steeds later, maar ik wou al eens laten zien hoezeer mijn sjokkedeizen geteisterd worden op weg naar het werk. En dit is mijn eerste eigen clipje dat ik ergens moet uploaden en posten, dus gelijk een test hoe de stomp hier omgaat met Viddler. In alle eerlijkheid: dit is slechts een goeie 150m slecht fietspad, de rest van de paden die mijn ros trotseert zijn van prima kwaliteit. Wie snel zeeziek wordt: niet op Play klikken… 😉

Edit: in de hoop Coltrui er van te overtuigen dat 10 kilometertjes écht wel te overbruggen zijn per fiets in een half uurke, heb ik het slecht stuk fietspad opnieuw gemeten 😀 Het gemiddelde van 3 metingen bedraagt 220m. Ter mijner verdediging moet ik toevoegen dat ik toen ik het filmpje maakte niet op topsnelheid reed, omdat ik tegelijk m’n fietscamera én de putten in de gaten probeerde te houden. Omgerekend fietste ik dan aan iets meer dan 13km/u, al ligt m’n optimale snelheid meestal iets over de 20km/u. Waarvan binnenkort bewijzen *engelenblik*

Ontwaaaaakt, verworpenen der Aaaarde

Een fiets is een ge-ni-a-le uitvinding: hij brengt je vrij goedkoop van daar naar hier, hem berijden kan tegelijk inspannend en ontspannend zijn, en je kan er heerlijke gesprekken op voeren. Vanavond heb ik die 3 eigenschappen nog eens gecombineerd. ‘k Ga ze missen trouwens, Chief, onze lachbuien, onze scheldpartijen naar blinde automibilisten, onze gore klap, en onze meningsverschillen.

Mijn fietspartner werkt voor de stad (Antwerpen-Gent-Brussel-Leuven-Hasselt, schrappen wat u niet aanstaat), is volop een huisje aan het bouwen en is rabiaat tegenstander van alles wat naar vakbond riekt. Ik neem hem dat niet kwalijk, omdat hij zoon is van noest werkende zelfstandigen, en omdat ik hem nu eenmaal weinig kwalijk kan nemen tout court. Ikzelf heb nooit een baas of zelfstandige in de familie gehad, en zal dat zelf ook nooit zijn waarschijnlijk. En ik stam uit een actief vakbondsgeslacht. Dat schetst de nodige achtergrond.

Komende maandag laten de vakbonden hun tandjes nog eens zien: her en der worden acties gepland en wordt het nodige plat gelegd. In het kader van de ‘dalende koopkracht’ als ik me niet vergis. Zo ook bij de stad. Nu wil het toeval dat de vriendin van mijn fietspartner maandag een vrije dag heeft, en ze hadden samen gepland om dan hard verder te werken in hun huisje-in-aanbouw. Mijn fietsmaatje vraagt dus een dagje congé payé aan, en krijgt te horen dat er een wet of reglement is die bepaald dat alle aanvragen tot verlof door ambtenaren geweigerd worden voor dagen waar een stakingsaanzegging voor is aangevraagd. Zwaar klote, dat spreekt. Ik reageer nog laconiek met ‘Als je nu zelf lid was, kon je wél thuisblijven, én er nog voor betaald worden’. Slechtste beslissing van mijn dag tot dan toe merkte ik al gauw 😀

We waren er ons allebei van bewust dat we geen van beiden voldoende kennis in huis hebben over economie, begroting en de juiste cijfers, dus we kwamen er niet uit of de maatregelen die de bonden eisen al dan niet verstandig zijn op dit moment. 1 ding stond wel vast: hij vindt dat de bonden hun muil moeten houden, ik vind dat de vakbonden de enige wachter zijn tussen onze huidige situatie en de Totale Uitbuiting van den werkmensch. Ongeveer hé.

Over de rol die de vakbond nog kan of moet spelen, ben ik het soms wél oneens met mezelf. We hebben de syndicaten niet meer nodig om ons via coöperatieven te voorzien van betaalbare melk en brood, of om sterk gekleurde kranten te stencillen of scholen uit de grond te stampen. Maar ik kan zo direct geen betere organisatievorm bedenken die als gesprekspartner bij overheden en in bedrijven het opnemen voor werkende luitjes. Die de massa een stem geven. Ik besef ook wel dat het vloeken moet zijn voor een hardwerkende ondernemer om steeds af te moeten rekenen met die bemoeials met hun domme opmerkingen. Maar te weinig patroons (jawel, ben op dreef) beseffen dat hun belangen, en die van de mensen die ze tewerk stellen, nu eenmaal tegenstrijdig zijn of lijken. Terwijl er volgens mij veel meer uit te halen valt als die partner beschouwd wordt als een opportuniteit om de ganse onderneming naar een hoger niveau te tillen.

Op de vraag of staken vandaag de dag nog een verstandig drukkingsmiddel is, kan ik alleen antwoorden: allicht niet, maar er is geen alternatief. Als een hond op wandel is met z’n baasje, en hij wilt niet verder, kan hij of blijven staan, of bijten. En we hebben al lang geleden afgesproken dat we elkaar niet zomaar bijten, dus is blijven staan, of flink aan de leiband trekken het enige alternatief. (Moet ik onthouden voor als we nog eens naar huis fietsen.)

Ik ben al lid van een vakbond sinds mijn 16 jaar, en hoop nooit beroep te moeten doen op hun diensten. Maandag staak ik trouwens niet mee, voorlopig mag ik niet klagen, dus doe ik dat ook niet.

Wind in de kop

Dames en heren, volgende Dingen wil ik graag nomineren voor een naamsverandering. Waarom? Omdat de vlag de lading niet dekt, omdat de fictie de werkelijkheid heeft ingehaald of omdat ik dat wil. Bon?

  1. wekker. Dit ding doet nooit wat het belooft te doen, of tenminste niet meteen. Zouden we het niet beter een kwader noemen? ’s Ochtends word ik er kwaad van omdat ie z’n werk doet, ’s avonds word ik er kwaad van omdat ie z’n werk _niet_ doet. Wie heeft er godverdomme ooit het ontwerp goedgekeurd van een wekker waarvan je de alarmtijd enkel voorwaarts kan instellen?? Als ik morgen tien minuten vroeger wil opstaan, moet ik vanavond 73 keer op een knop drukken?!
  2. fietspad. Los van het feit dat ik nooit (bewust) over een amfibie zou fietsen, klopt dit ook langs geen kanten meer. Als een fietspad gelijk ligt met de rijbaan, is het eigenlijk een parkeerstrook. En als het gelijk ligt met het voetpad, wordt het gewoon gebruikt als voetpad voor dommekloten. Of ben ik de enige die regelmatig op de fiets wordt geconfronteerd met neanderthalers die in de verkeerde richting lopen terwijl ze hun krant lezen, of hippe namaak-yuppen die een talent blijken te hebben om dingen anders te gebruiken? Ze zetten een pet bijvoorbeeld boven in plaats van op hun hoofd, en gebruiken hun mobiel of mp3 als boombox.
  3. regenjas. Ten eerste omdat de rits van mijn (overigens nagelnieuwe) regenjas ineens besliste om aan de onderkant te beginnen staken, dus van een jas is geen sprake meer. Het is nu een soort poncho, een golfke, een omgekeerde voorschoot (memo aan zelf: mooi nederlands voor voorschoot eens opzoeken). En ten tweede omdat het eerste deel doet vermoeden dat het onding de drager beschermt tegen regen, toch? Ik had onderweg mijn regenjas aan, en mijn jeansbroek was bij aankomst droger dan het T-shirt onder mijn jas!! Dat hadden we zo niet afgesproken hé rakkers?

Dit alles borrelde in mijn brein terwijl ik als een gek tegen de wind in aan het trappen was. 1 oktober, en de najaarswinden zijn er, mooi op schema. Qua snelheid fietste ik een derde tot soms de helft trager dan gisteren, als ik iets zei hoorde ik het zelf niet (godzijdank), en toen ik opzij keek naar een toeterende auto, voelde ik menig snotdruppel uit mijn gaffel gezogen worden en richting fietser achter mij gekatapulteerd worden. Fietser: mijn excuses bij deze. Het voordeel is vooral: als de wind zo blijft, ben ik straks eerder thuis dan mijn snot 😀

Er hing iets in de lucht

Savooi verveelt zich, is tegelijk druk bezig, kijkt uit naar de nieuwe job, worstelt tegelijk om alles op de huidige job afgerond te krijgen.

Dat uit zich onder meer in het bedenken van plannetjes die bijvoorbeeld een fietspartner doen fronsen. Gisteren had ik namelijk mijn fototoestel gemonteerd op mijn fietsje. Daarover later meer, nu wil ik enkel klagen dat het weer vandaag niet zo erg is als het gisteren leek te worden. Desalniettemin werk ik thuis hoor vandaag, maar het was meer gerechtvaardigd geweest als het inderdaad had gegoten van regen. 😀

Deze foto is ergens halfweg genomen, rond half 6. De fietscamera was toen al noodgedwingen terug een handcamera geworden (memo aan moeder: sterkere plakband kopen).

Onheil in de lucht

Onheil in de lucht