Categoriearchief: Mijn stalen ros

Wapper

Je staat ’s ochtends op, conformistisch als je bent. Je neemt een lekker en voedzaam ontbijt, bladert snel de krant door, je kleed je aan en je kamt je haar. Je opent de voordeur, en meteen merk je dat het vriest buiten. Niet alleen waait er een wind zo koud dat de kroketjes in je diepvries menen dat ze op een aangenaam warm plekje liggen, nee: de koolmezen die van die vetbol lijken te smullen, zijn in werkelijkheid met hun pootjes vastgevroren aan dat groene netje. Je gaat terug binnen, trekt een warme jas, een sjaal en stevige botjes aan, en je begint je voetpad EN HET FIETSPAD te schuren met veel water. Totaal het feit negerend dat er die dag nog een kleine 400 scholieren en minstens 1 savooi komen langsgefietst.

Retorische vraag: dan wappert er toch iets daar vanboven?! Dan heeft toch minstens één schroefje het begeven in de loop der tijden, nee?

Nijlhans

Net thuis afgezet door mijn kater, zeer tof van die pee. Ik had het grote geluk te mogen gaan dineren bij een geweldige gastheer en -vrouw, en ik herinner me niks van de terugtocht per fiets. Het moet dus wel mijn kater zijn geweest! Die is zich nu naast mij ferm druk aan het maken over het Dierenrijk… Vandaag ben ik namelijk met mijn zusje twee routes naar mijn nieuwe werkplek gaan testen, en we kwamen nogal wat beestjes tegen onderweg. En die blijken zich verbazend dom te gedragen volgens m’n kater!

De route barstte echt van de verrassingen. Ik wou 2 fietsroutes tegen elkaar afwegen, de eerste via de fietsknooppunten, de tweede was een gewoon alternatief voor de Grote Baan, die wegens 2 of 3 kruisende opritten der autostrada wat gevaarlijk is. De fietsknooppunten had ik uitgezet op een fietskaart, én vergeleken met een routeplanning op Fietsnet. Zéér indrukwekkend trouwens, erg de moeite: begin- en eindpunt aanklikken, en het Systeem zoekt een weg uit, die je kan afprinten, uitknippen en op de buis of het stuur van je fiets kan plakken.

De knooppuntroute leidde ons binnen de kortste keren langs de meest schilderachtige landschapjes. Wegjes waar je tsjokkende paarden en hun ruiters voorbijpeddelt, en af en toe een wei met Heilan Coos tegenkomt. Kortom: een fietsreis waar je spontaan trager van begint te trappen en begint bij te fluiten. Letterlijk, vraag het aan m’n zus. Twee nadeeltjes maken de route niet geschikt voor mijn woon-werkverkeer: het merendeel van de wegeltjes is niet of slecht verlicht, en er zitten een paar kilometers in over steenslagweg. Bij regen én bij droog weer zorgt dat dus voor rode spikkels en sporen op mijn nieuwe schoenen en stijlvolle broeken die kaderen in mijn nieuwe werkperoon. Jawel, Savooi gaat volop voor Saveaui vanaf maandag: hemdjes, min of meer deftige broeken, en voor het eerst in 2 decennia echt lederen schoeisel in plaats van skeetschoenen. Vans, Airwalks, Etnies, zelfs J&F: ik heb ze allemaal versleten. Tel dat samen met een net kapsel en een voortdurend geschoren smoelwerk, en de mensen die me kennen merken een aanzienlijk verschil. Vandaag heb ik me overigens voor het eerst gescheerd geschoren met scheerolie van de Body Shop. Een féést zeg ik u!! Ik heb al echte scheerzeep (voor de kwast) gebruikt, en scheerboter, maar dit is het echte werk. Het ruikt lekker, het scheert lekker, het voelt lekker. Als extra minpuntje zitten er 3 bruggen verstopt in de 12,5 km tot aan m’n werk, en dat is van het goede nét te veel. De andere route telt 2 bruggen, en is een volle kilometer korter, dus dat is voolopig de winnaar. Al zal ok ongetwijfeld op mooie dagen de lange route toch nemen, om goed gezind op het werk dan wel thuis aan te komen.

Maar die beestjes dus. De laatste tijd heb ik meer dan eens een vlucht ganzen zien overvliegen. En hoewel ik er van overtuigd ben dat die vriendjes van Nils Holgerson hun tocht naar het zuiden hebben aangevat, merkte mijn kater scherp op dat ze steeds in een andere richting vlogen. Nu gebiedt de eerlijkheid me te vertellen dat ik het richtingsgevoel heb van een dronken vleermuis, maar ik ben er relatief zeker van dat die (k)waakhonden-met-vleugels zelden richting zuiden vlogen. Mijn kater is nu op Wikipedia aan het uitzoeken of ze eerst lansgaan bij hun familie misschien vooraleer aan hun overwintering te beginnen? We hebben vandaag samen ook heel wat paarden gezien, op stap of in hun wei. De exemplaren die zich in een wei bevinden, stonden zonder uitzondering een beetje dwaas voor zich uit te staren. En elk paard dat mijn kater op de weg naar huis heeft gezien vannacht, stond te grazen?! Nu zou ik het zelf ook liever donker hebben om niet te zien dat ik een trog gras zit weg te knauwen, maar het lijkt me toch een beetje anders-dan-bedoeld?

Maar wat wou ik eigenlijk vertellen…? Oh ja: het menu! Om mijn overstap van sociale naar privé sector te vieren, werd ik vergast op een op z’n zachtst gezegd copieuze maaltijd. In die mate zelfs, dat we onderweg besloten om een tweede keer over te gaan op sorbet om het spijsverteringsstel wat op orde te brengen. En verder aten we:

  • flensjes gevuld met spekjes, champignons en spinazie
  • pompoensoep met gedroogde ham en room
  • een sorbet van kiwi en sinaasappel
  • zelfgesneden frietjes met het beste stoofvlees everrrr met Westmalle (trappist én trippel) en een geheim ingrediënt dat u nooit kan raden (letterlijk, ik zal nooit verklappen wat er in zat) en een gratin met tomaat, komkommer en courgette
  • nog een portie sorbet
  • en een pannenkoek met vanille-ijs, fruitcocktail en verse zoete slagroom

Om dit alles wat te laten schuiven richting uitgang bedienden we ons van schuimwijn vooraf, een fles lekkere rode wijn per manspersoon, en we rondden de avond af met een koele trippel van Westmalle. De verbazend krachtige winden van mijn kater doen me al kwijlend terugdenken aan het stoofvlees, waarmee ik _niet_ wens aan te geven dat de carbonades in kwestie een ietwat verdachte smaak hadden! Het geheime ingrediënt laat zich gelden, meer niet. Wie trouwens de gastheer in zijn of haar eigen keuken in gang wil zien: dat kan! Geef me een seintje, en ik breng u in contact met deze stiekeme chef die overweegt om zijn uitmuntende en verrassende kooktalent ten dienste te stellen van feestjes en partijen allerhande. Ik overweeg alvast om van zijn diensten gebruik te maken om indruk te maken op Haar.

Tijdens het typen van dit kant noch wal rakende stuk blog, heb ik twee maal het debuutalbum “Wat als” van Hannelore Bedert beluisterd. Jongens toch, wat een engelenstem!! Ik ben er zo blij mee, dat heeft echt gene naam. Het album is een mooi geheel, geen verzameling nummers zoals men tegenwoordig wel eens tegenkomt. Meerder nummers geven me kippenvel zoals ik op de Nekkanacht 2008 heb ervaren, toen ze met ‘Met uw ogen toe’ het Sportpaleis tot aan de nok deed rillen. Op de ghosttrack op ‘De hemel in het klad’ van Bart Peeters hoort u me trouwens fluiten als een dolle hond (maak ik mezelf wijs, er waren 2 dagen Nekkanacht en ik was maar op 1 ervan aanwezig…) na haar duet met ‘Zonder woorden’. Sommige tracks zorgen voor ongemakkelijk prikkende ogen, anderen voor een kleine glimlach. Luistermuziek van het betere soort dus, een grote aanvulling in het Alfabet der Nieuwe Kleinkunst (ook hierover snel meer). ‘Met uw ogen toe’ kende ik het best, ik heb dat nummer grijs gedraaid op haar MySpace, en ik was best verrast door de versie ervan die het album heeft gehaald. Ik miste heel erg de opening door de cello/viool (ik ken niks van strijken), en ik fronste mijn oogborstels toen ik de overdaad aan drums of percussiewerk opmerkte. En dat geldt voor het hele album: zelf had ik het wat rustiger verwacht, wat puurder piano en strijkers. Maar laat me het beschouwen als een zoektocht naar een eigen toon en de juiste producer. In elk geval: wat een pareltje zeg. Ik beschouw het als een heilige missie om de wereld mooier te maken voor mijn petekind, en ik heb alweer een kleine schat meer om na te laten aan mijn grote schat.

Ontwaaaaakt, verworpenen der Aaaarde

Een fiets is een ge-ni-a-le uitvinding: hij brengt je vrij goedkoop van daar naar hier, hem berijden kan tegelijk inspannend en ontspannend zijn, en je kan er heerlijke gesprekken op voeren. Vanavond heb ik die 3 eigenschappen nog eens gecombineerd. ‘k Ga ze missen trouwens, Chief, onze lachbuien, onze scheldpartijen naar blinde automibilisten, onze gore klap, en onze meningsverschillen.

Mijn fietspartner werkt voor de stad (Antwerpen-Gent-Brussel-Leuven-Hasselt, schrappen wat u niet aanstaat), is volop een huisje aan het bouwen en is rabiaat tegenstander van alles wat naar vakbond riekt. Ik neem hem dat niet kwalijk, omdat hij zoon is van noest werkende zelfstandigen, en omdat ik hem nu eenmaal weinig kwalijk kan nemen tout court. Ikzelf heb nooit een baas of zelfstandige in de familie gehad, en zal dat zelf ook nooit zijn waarschijnlijk. En ik stam uit een actief vakbondsgeslacht. Dat schetst de nodige achtergrond.

Komende maandag laten de vakbonden hun tandjes nog eens zien: her en der worden acties gepland en wordt het nodige plat gelegd. In het kader van de ‘dalende koopkracht’ als ik me niet vergis. Zo ook bij de stad. Nu wil het toeval dat de vriendin van mijn fietspartner maandag een vrije dag heeft, en ze hadden samen gepland om dan hard verder te werken in hun huisje-in-aanbouw. Mijn fietsmaatje vraagt dus een dagje congé payé aan, en krijgt te horen dat er een wet of reglement is die bepaald dat alle aanvragen tot verlof door ambtenaren geweigerd worden voor dagen waar een stakingsaanzegging voor is aangevraagd. Zwaar klote, dat spreekt. Ik reageer nog laconiek met ‘Als je nu zelf lid was, kon je wél thuisblijven, én er nog voor betaald worden’. Slechtste beslissing van mijn dag tot dan toe merkte ik al gauw 😀

We waren er ons allebei van bewust dat we geen van beiden voldoende kennis in huis hebben over economie, begroting en de juiste cijfers, dus we kwamen er niet uit of de maatregelen die de bonden eisen al dan niet verstandig zijn op dit moment. 1 ding stond wel vast: hij vindt dat de bonden hun muil moeten houden, ik vind dat de vakbonden de enige wachter zijn tussen onze huidige situatie en de Totale Uitbuiting van den werkmensch. Ongeveer hé.

Over de rol die de vakbond nog kan of moet spelen, ben ik het soms wél oneens met mezelf. We hebben de syndicaten niet meer nodig om ons via coöperatieven te voorzien van betaalbare melk en brood, of om sterk gekleurde kranten te stencillen of scholen uit de grond te stampen. Maar ik kan zo direct geen betere organisatievorm bedenken die als gesprekspartner bij overheden en in bedrijven het opnemen voor werkende luitjes. Die de massa een stem geven. Ik besef ook wel dat het vloeken moet zijn voor een hardwerkende ondernemer om steeds af te moeten rekenen met die bemoeials met hun domme opmerkingen. Maar te weinig patroons (jawel, ben op dreef) beseffen dat hun belangen, en die van de mensen die ze tewerk stellen, nu eenmaal tegenstrijdig zijn of lijken. Terwijl er volgens mij veel meer uit te halen valt als die partner beschouwd wordt als een opportuniteit om de ganse onderneming naar een hoger niveau te tillen.

Op de vraag of staken vandaag de dag nog een verstandig drukkingsmiddel is, kan ik alleen antwoorden: allicht niet, maar er is geen alternatief. Als een hond op wandel is met z’n baasje, en hij wilt niet verder, kan hij of blijven staan, of bijten. En we hebben al lang geleden afgesproken dat we elkaar niet zomaar bijten, dus is blijven staan, of flink aan de leiband trekken het enige alternatief. (Moet ik onthouden voor als we nog eens naar huis fietsen.)

Ik ben al lid van een vakbond sinds mijn 16 jaar, en hoop nooit beroep te moeten doen op hun diensten. Maandag staak ik trouwens niet mee, voorlopig mag ik niet klagen, dus doe ik dat ook niet.

Er hing iets in de lucht

Savooi verveelt zich, is tegelijk druk bezig, kijkt uit naar de nieuwe job, worstelt tegelijk om alles op de huidige job afgerond te krijgen.

Dat uit zich onder meer in het bedenken van plannetjes die bijvoorbeeld een fietspartner doen fronsen. Gisteren had ik namelijk mijn fototoestel gemonteerd op mijn fietsje. Daarover later meer, nu wil ik enkel klagen dat het weer vandaag niet zo erg is als het gisteren leek te worden. Desalniettemin werk ik thuis hoor vandaag, maar het was meer gerechtvaardigd geweest als het inderdaad had gegoten van regen. 😀

Deze foto is ergens halfweg genomen, rond half 6. De fietscamera was toen al noodgedwingen terug een handcamera geworden (memo aan moeder: sterkere plakband kopen).

Onheil in de lucht

Onheil in de lucht

On

Naar het schijnt is er voor alles een eerste keer. En vandaag heb ik voor het eerst zonder aanleiding mijn middenvinger opgestoken naar een automobilist. Ik ben best wel geschrokken van mezelf (dat is dan weer niet de eerste keer).

Op een goeie 2 km van m’n werk had ik het genoegen om aan een kruispunt een Hummer te passeren, zo’n hiphoptank waar den Amerikaan het Midden-Oosten probeert mee te cultiveren. En ik weet nog steeds niet waarom, maar ik heb heel ostentatief vanop m’n fiets mijn middenvinger gelanceerd naar die bestuurder. Gevolgd door zo heel nadrukkelijk achterom blijven kijken, om te controleren of hij me zeker wel had gezien.

Nu kan geen mens me er van overtuigen dat zo’n bak ook maar van enig nut is in België, en zal ik eerder neerzijgen dan toe te geven dat het niet alleen klootzakken zijn die met zo’n krel rondrijden, maar waarom deed ik zoiets belachelijk?? Het was niet alleen onbeleefd, onvolwassen en ronduit onnodig, het haalt ook niets uit en bovenal: ik doe zulke dingen niet!

Had ik nog een shot testosteron tegoed van mijn hypofyse? Ben ik bronstig? Word ik eindelijk iets meer eikel en iets minder watje? Komt het door Nirvana, Rage Against The Machine en consoorten die sinds gisteren terug op de iPod staan? Of is het gewoon een rare dag?

Van de weeromstuit ben ik gestopt aan het eerste krantenwinkeltje op mijn weg om een stuk chocolade en een krasbiljet te kopen. Het ene diende om de innerlijke Savooi te kalmeren, het andere om te testen of het inderdaad een bijzondere dag bleek te zijn. En kijk: 6 euri gewonnen!! Ok, het is nog geen maandelijkse smak geld, maar toch: dit moet dus wel een bijzondere dag zijn! Benieuwd naar wat er na de pauze nog komt!

Xweeret

Ze bestaan echt, ik zweer het u: automobielbestuurders die weten dat het niet tof is om vlak achter of naast een fietser te klaxoneren alsof hun leven er van af hangt. Want ze weten dat niet hun leven maar dat van de fietser er van af hangt! Ten eerste omdat de fietser in kwestie zich al gauw een hartverzakking of toch minstens een derde bijbal schrikt, en ten derde omdat alle andere weggebruikers zich dan een seconde lang afvragen of zij zich aangesproken horen te voelen. Hun aandacht is heel even afgeleid van het verkeer, en dus ook van de fietser. Ze bestaan, heus waar. Ik ben er zelfs fan van! Maar hun voorbeeld wordt te weinig gevolgd.

Als u zich aangesproken voelt: ik waardeer het uiteraard wél dat u me probeert te groeten! Maar overweeg voortaan een paar korte tuutjes in plaats van een dolenthousiast pooooooeeewwwaaaaap. Of ik kom ooit achter uw tandarts staan als hij uw kies aan het ontzenuwen is, om als een dolleman aan mijn fietsbel te beginnen hengsten op het moment suprême.

Lap

Met stip aanbevolen voor een Dzoef van de Week:

  • de mens die ooit hardop gezegd heeft: hé, laten we witte strepen als afbakening van fietspaden vervangen door buitenmaatse punaises! Het is voor n i e m a n d dan nog duidelijk waar het fietspad begint en de rijweg ophoudt, maar het staat zo leuk.
  • de mens of mensen die de Turnhoutsebaan in Antwerpen hertekend heeft/hebben een paar jaar terug. Godmiljaar toch!
  • weggebruikers die aan hun gedrag te oordelen stevige argumenten hebben gevonden om het belang van verkeerslichten, oversteekplaatsen en enkelrichtingsborden flink te minimaliseren

Stoppen met roken, ik vind dat het makkelijker zou moeten zijn…

Goe voor de patatten.

Mijn jeansbroek is best comfi, en zit me wonderwel.
Maar na fietsen in een stortbui zit ze té dicht op mijn vel…

Om maar te zeggen dat ik me met zo’n plakbroek echt niet kan concentreren op mijn werk, en zelfs terug begin te bloggen!

Is dit nu zo’n ‘kanaalrat‘? In de laatste 17 minuten heeft de binnenplaats hier 4 keer blank gestaan én was de lucht 3 keer herlderblauw en zonnegeel.