Maandelijks archief: december 2008

Mijn vriend

De TV is mijn vriend. Een vriend met een kabel en een aan-uit-knop. Zonder TV had ik vanavond immers geen aflevering van Slisse en Cesar kunnen meepikken. De originele reeks, van de “Dienst Drama”. Ongepolijste dialecten, het vuur in de stem van Sander Slisse aka Ward de Ravet! En dat mooie beeld van een vroeger dat waarschijnlijk nooit echt bestaan heeft. Ik kan er honderduit mee lachen, en ingehouden meeleven.

Met 1 simpele druk op een toetsje belandde ik bij Canvas, waar ik een dominee Billyzag die met zijn Stop Shopping-koor op kruistocht is tegen de shopocalypse tijdens de feestdagen. Met een welgemikt change-allujah drijft hij de duivel uit je credit card. Het vuur in zijn stem is anders dan bij meneer Slisse, maar het brengt me ook aan het lachen. De animaties met gristelijke iconen waar Jeroom trots op zou zijn hielpen daar wel bij. De camera volgde dan een koppel dat een kerstgarderobe ging kopen voor Lola. De op krediet betaalde outfit werd bijgezet in een enorme kast, en toen kwam Lola in beeld: een hond van het formaat dat je kan doodpissen.

Ik wou van de weeromstuit gaan slapen. Slaapwel vriend TV, hallo vriend PC 😀

Bompie

Soms wou ik dat ik al een grootvader was, met borsteltjes in plaats van wenkbrauwen en bretels die mijn broek zo hoog ophouden dat er geen ruimte overblijft voor de verbeelding. En dan zal ik knorrig en wantrouwig door het dorp schuifelen op m’n te grote sloffen en tegen al wie het niet horen wil roepen dat het vroeger beter was.

“Koud? Als ge het koud hebt op de fiets, dan trapt ge niet hard genoeg!” (is ook zo)

“Nen held? Omdat ie 2 schoenen gooide naar een oliebaron? Joengske, als wij naar den BIL gingen zien, dan smeten wij allemaal met schoeisel! Heel de zaal, op die scheidsrechter zijne kop zelfs!”

“Ik herinner het me nog alsof het gisteren was: een afbeelding van een laptop moest toen nog verkleind worden om in een reclamefolder te passen. Nu zijn de folders groter dan de laptop!”

Pompbak

Mocht ik op het tv-journaal zien dat mijn dochter de advocate is die met een glimlach staat te verkondigen dat haar cliënt de moordenaar onterecht wordt vastgehouden na een procedurefout, ik zou wensen dat ik mijn zaad elders gedeponeerd had.

Gumor

Ondanks hevig gekoesterde momenten met zonneschijn, wegen de korte dagen zoals elk jaar toch een weinig op mijn humeur. Kort samengevat: op zomerdagen dartel ik rond zonder enige moeite. Ik prijs eender wie voor 2 lichtpuntjes in de schemering:

  1. Binnen exact een weekje beginnen de dagen terug te lengen, en dan is het nog een kwestie van enkele regenachtige maanden vooraleer de zomer weer kan beginnen.
  2. Heel af en toe laat de TV mij al dan niet bedoeld onwaarschijnlijk hard lachen, en daar kikker ik dan van op.

Gisteren heb ik bijvoorbeeld erg luid gelachen toen ik aflevering 11 van “Neveneffecten” bekeek op video, “De landing” om concreet te zijn.  Mucho respecto, alweer. Iets meer dan een half uur lang over en weer geslingerd worden tussen stille bewondering over de mooie beelden (die we in Vlaanderen wel gewend zijn van zondagavond-fictie, maar niet van humoristische programma’s) en lachkriebels, het ontspant een mens.  Die lachkriebels bestrijken het hele scala van gniffelen (“Wij waren hoogstens mis in den oorlog”) tot schateren (“Allez wie gaat er nu voor de komische noot zorgen als er ongemakkelijke stiltes vallen?” … Stilte… Waarop een perfect zelfstandige doch blinde mede-soldaat tegen de vlaggenmast knalt).

Ik word stilaan beter in dingen programmeren, behalve de video dan. Daardoor was de 2e ronde van de Comedy Casino Cup ook op de videoband verzeild geraakt. Het kan aan mij liggen, of aan de jury, maar ik vind dat er dit jaar best sterke kandidaten zijn overgebleven na de voorrondes. Namen en grappen zijn 2 dingen die ik niet kan onthouden, dus ik kan helaas niet navertellen wie ik waarom het grappigst vond. Ik weet alleen nog vaag dat ik gelachen heb met de lekkerste tieten van de hele wereld, met giraffen in den oorlog, en met Japanners die hun verticale geschrift moeten lezen door hun horizontale spleetoogjes. Noem mij geen kenner, maar ik meende dat er wel wat talent stond te ontluiken op dat podium. Maf moment wel: de kandidaat die op voorspraak van het publiek doormag naar de volgende ronde, reageerde op het einde ietwat verbaasd “Ik snap niet dat de mensen mij schattig vinden. Ik ben niet schattig, het ga echt ni zo goe met mij”. OF geestige reactie, OF licht triest (en herkenbaar, ik herinner me dat ik me ook ooit zo gevoeld heb). Benieuwd wat de volgende weken gaan brengen, de deelnemers worden vanaf nu gecoacht door professionale stand-uppers. Hopelijk beslist Canvas om hen te gaan ondertitelen, want ik was niet steeds mee met wat Nigel Williams, Alex Agnew en Hunter Lamoot uit hun botten sloegen.

Vanmiddag heb ik tenslotte nog eens smakelijk gelachen met het Nieuws. De omstreden anti-GSM-straling-chip van *WEGGEBLIEPT* blijkt te werken! Op een “artsencongres in Antwerpen” had men daar empirisch bewijs voor verzameld. Men liet een vrouw plat op een tafel liggen, op haar rug, en ze diende met 1 knie tegen de hand van een onderlegd medicus te dienen. De oefening werd herhaald terwijl de vrouw aan het bellen was, en de weerstand knie versus hand bleek heel wat kleiner! Tot slot dezelfde oefening, maar nu belde de vrouw met een GSM mét straling-chip en tadaaa: de weerstand was groter. Wat als bewijs moest dienen dat de chip werkt. Of het eerste telefoongesprek was gewoon boeiender dan het tweede, wat niet nagetrokken werd door het anker van dienst.

Dirty mind

Toen ik gisteren naar het werk vertrok, per fiets uiteraard, liet ik zoals steeds als ik een hoek om moet, mijn fietsbel van jetje geven. Gezien worden is belangrijk als fietser, gehoord worden is nisschien nog belangrijker. Mijn bel doet dan ook niet gewoon van ring-ring, een helder en duidelijk dingg-donggg kondigt aan dat er een fietser zal verschijnen. En geen kleuter ook.

Mijn ding-dong werd bijna meteen gevolgd door een ring-ring, ik werd dus achtervolgd. Gelukkig was het iemand die ik ken, want door mijn muts heen hoorde ik iemand vragen “Amai savooi, uw vel blinkt schoon”. Wie schetst er mijn verbazing toen ik licht verbaasd omkeek en mijn juf uit de derde klas herkende. Mijn mond viel half open te midden van mijn half slapend smoelwerk, en ik heb iets gestameld als “Blabliet?”. “Awel, ik zeg dat uw bel zo schoon klinkt”, herhaalde de vrolijke juf.

Misschien hoorde ik wat ik wilde horen, maar ik steek het zelf op mijn warme en geluidsdempende muts.

Wapper

Je staat ’s ochtends op, conformistisch als je bent. Je neemt een lekker en voedzaam ontbijt, bladert snel de krant door, je kleed je aan en je kamt je haar. Je opent de voordeur, en meteen merk je dat het vriest buiten. Niet alleen waait er een wind zo koud dat de kroketjes in je diepvries menen dat ze op een aangenaam warm plekje liggen, nee: de koolmezen die van die vetbol lijken te smullen, zijn in werkelijkheid met hun pootjes vastgevroren aan dat groene netje. Je gaat terug binnen, trekt een warme jas, een sjaal en stevige botjes aan, en je begint je voetpad EN HET FIETSPAD te schuren met veel water. Totaal het feit negerend dat er die dag nog een kleine 400 scholieren en minstens 1 savooi komen langsgefietst.

Retorische vraag: dan wappert er toch iets daar vanboven?! Dan heeft toch minstens één schroefje het begeven in de loop der tijden, nee?

Muziek verkopen: you’re doing it right!

De laatste tijd spendeer ik meer en meer computertijd in Ubuntu. Het werkt niet alleen sneller dan onder XP op mijn niet-meer-piepjonge bakje, ik begin er ook van te houden.

Vanavond wou ik nog eens wat muziek horen tijdens het prutsen. Normaal laat ik Rhythmbox dan de liedjes op mijn windows-partitie ophalen, en het duurt eventjes voor mijn collectie helemaal ingeladen is. Tijdens het wachten klikte ik in de linkerbalk eens op Magnatune, een muziekdienst à la iTunes. Alleen gaat 50% van de opbrengst naar de artiesten, en zijn de nummers ook echt helemaal van jou. On the downside: er zitten voorlopig enkel relatief onbekende artiesten in hun aanbod. Er worden op dit moment bijna 600  albums aangeboden van iets meer dan 260 artiesten.

Ook standaard in Rhythmbox zit de catalogus van Jamendo, die meer dan 7000 albums bevat van meer dan 4100 artiesten. Netjes dus. Jamendo werkt ook een ietsje anders dan Magnatune: de nummers in hun catalogus zijn uitgegeven onder een Creative Commons licentie. In algemeen vlaams: ze zijn gratis. Je kan een heel album beluisteren, integraal, en het dan downloaden (via torrent). En het staat je vrij om een bijdrage te betalen die helemaal naar de artiest gaat.

En zo heb ik Bert Jerred leren kennen, een stem met een gitaar, heel aangename luistermuziek. Er zijn meer dan 20 albums van hem vrij beschikbaar. Ik wou er alvast 1 downloaden, ‘Under the stars’, en daar een fatsoenlijke bijdrage voor betalen. En toen liep alles weer vast… Op de meest onhandige momenten bevriest m’n PC onder Ubuntu, nagenoeg altijd als ik een webpagina open. Ik gokte eerst dat het aan Flash lag, maar dat klopt niet blijkbaar. Erg irritant. Ik was ook al halfweg deze post, maar gelukkig slaat de savooistomp zelf regelmatig op wat er al getypt is. Maar Rhythmbox, of beter Jamendo, rammelt nu wel met mijn voeten. Van die hele meneer Jerred is ineens geen nummer meer terug te vinden in de catalogus 😀 Jammer, ook voor hem. Na nog wat snuisteren heb ik nog wel ‘Betrunken in Klappstuhl’ ontdekt, met nummers als ‘Deine Mudda und dein Vadda sind verwandt’ 😀

Maar wat ik echt wou zeggen: deze manier van muziek ontdekken en aanschaffen vind ik geweldig. Je beluistert eerst een heel album, en niet de eerste 30 seconden van een nummer, en de artiest krijgt een fair deel van je bijdrage. Én je kan met de liedjes doen wat je wil nadien, je hoeft ze niet opnieuw te kopen als je een nieuwe mp3-speler hebt of iets dergelijk belachelijks. Zou de Business het met me eens zijn?

Vleugels

Tijdens de eerste minuten van je verjaarsdag-dag het glas heffen en toosten op wat een Jaar van Verandering mag worden, is leuk. Een half jaar later merken dat steeds meer van je plannen/voornemens/wensen uitkomen, is onvoorstelbaar.

Savooi gaat de bekende warme veiligheid van zijn moestuin verlaten! Vanaf februari 2009 moet ik maandelijks de huur zien op te hoesten, er op tijd aan denken om sokken te wassen, en wennen aan het alleen-zijn. Het is niet dat ik thuis weg wil, verre van, maar ik ga er van uit dat het een noodzakelijke (en misschien ook wel gezonde) stap is in mijn ontwikkeling als groente. En ik veronderstel dat het als 40-jarige nog véél moeilijker zou zijn. 🙂

Twee grote uitdagingen dwalen nu rond tussen m’n oren. Zal het me lukken om het alleen-zijn niet te laten omslaan in eenzaam-zijn? En zal ik een huishouden gevuld en draaiende kunnen houden?

Met dat laatste kunnen jullie me helpen dacht ik zo. Op savooi.jottit.com heb ik een lijstje gemaakt van alles waar ik aan moet denken (neurotisch, moi?), en iedereen die dat wil kan er iets aan toevoegen of afhalen. Beschouw het als een experiment, ik wil wel eens weten of je een huis/appartement kan vullen middels het open source businessmodel. 😉 Laat hier misschien ook een reactie achter als je iets wijzigt, dan weet ik wie ik achteraf allemaal moet bedanken.

Madness

Het moet niet gekker worden! Deze vis ik net op uit mijn map met ongewenste berichten:

Hey,

Heb jij ook genoeg van al die doorstuurmails?

Hier komt dan de oplossing:  Hotmail, Google, Telenet en allerlei andere e-mailaanbieders willen samen een systeem ontwikkelen om de doorstuurmails tegen te houden indien je dit wenst.
Maar eerst moet het natuurlijk voldoende nauwkeurig zijn.

Daarvoor hebben zij heel veel doorstuurmails nodig. Daarvoor roepen wij jou hulp in…
Stuur alle doorstuurmails die je nog hebt naar stopdedoorstuurmails@gmail.com en zo kunnen zij hun filter optimaliseren en u hopelijk hiermee helpen.

En wie het meest doorstuurmails heeft verzonden, kan op een beloning rekenen…

Alvast bedankt,

Het team van Google, Hotmail, Telenet,…

Wat is dit? Een nieuwe viral? Best irritant dan. Echte spam? Het bericht is opgesteld in behoorlijk nederlands. Of zou het een jonge snaak zijn die simpelweg op zoek is naar een massa powerpoint-files? In het beste geval zelfs voor een onderzoek of thesis. Yeah.

Het lijkt me wel redelijk vers, Google levert voorlopig geen resultaten op. In elk geval zullen er weer luitjes genoeg zijn die echt berichten gaan doorsturen naar dat adres… Laat ons hen gedenken in onze gebeden.

Update: er blijkt een Hyves-groepje te bestaan rond doorstuurmails, en een petitie op iPetitions.com. Geen idee hoe ze weer aan mijn adres zijn gekomen.